ครั้งที่96*ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด*การประกอบคุณงามความดี สั่งสมบุญอยู่เป็นนิตย์ จะเป็นเครื่องบ่งชี้ว่า เราจะมีอนาคตที่สดใส ชีวิตจะก้าวไปสู่ความเต็มเปี่ยมสมบูรณ์พร้อมยิ่งขึ้น 

-ผู้รู้ทั้งหลายจึงสอนให้เรามีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ทำปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด ด้วยการทำทาน รักษาศีล เจริญสมาธิภาวนาทุกวัน แต่อย่าสร้างบาปกรรมเพิ่ม เพราะมีผลที่ทุกข์ทรมานแสนสาหัสในอบายยาวนานแสนนาน

ครั้งที่95*ชีวิตรันทดหดหู่*คนที่เกิดมากินบุญเก่าอย่างเดียว โดยไม่ได้สร้างบุญใหม่ไว้ ก็จะต้องไปพบกับชีวิตที่น่ารันทดหดหู่ ผู้กินบุญเก่า ย่อมโศกเศร้าในปรโลก เป็นกฎแห่งการกระทำของสรรพสัตว์ เป็นกฎเกณฑ์ในสังสารวัฏที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ เรื่องกฎแห่งกรรมนี้ ถึงแม้จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม 

-แต่ความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เพราะประกอบเหตุไว้เช่นไร ย่อมได้รับผลเช่นนั้น และอย่ามัวคิดว่า เมื่อเราตายไปแล้ว หมู่ญาติจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ บางทีเขาก็อาจลืมเราไปแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือ ตนเองกระทำไว้ดีกว่า อย่าไปหวังพึ่งคนอื่น

-เพราะฉะนั้น ในขณะที่เรายังมีชีวิตอยู่ ควรรีบสั่งสมบุญไว้ให้มากๆ อย่าได้ประมาทชะล่าใจ อย่าเพิ่งไปปลื้มใจกับทรัพย์สมบัติที่เราหามาได้ ควรเอาทรัพย์นั้นมาสร้างบารมีให้เต็มที่ แล้วเราจะได้ทั้งความรวย ความสวยหล่อ ความฉลาด แล้วจะสมปรารถนาในทุกสิ่งไปทุกชาติ

ครั้งที่94*สายน้ำไม่มีวันย้อนกลับ*อดีตเป็นสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้ายก็ตาม ที่เราได้ทำลงไป ทั้งทางกาย วาจา ใจ เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ สิ่งที่ล่วงไป ก็เป็นอันต้องผ่านเลยไป 

-เหมือนสายน้ำที่ไหลไป ไม่มีวันย้อนกลับ หรือเหมือนชีวิตที่ย่างก้าวไปสู่ความเสื่อมสลาย ในที่สุดก็ไปสู่ความตาย แม้กระทั่งอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เราก็ไม่ควรไปมุ่งหวังมากเกินไป เพราะอนาคตเป็นของไม่แน่นอน

ครั้งที่93*เห็นแก่ตัวจนมัวหมอง*บาปกรรมแม้เพียงเล็กน้อย อย่าได้ทำเรื่องอะไรก็ตามที่พูดแล้วใจเราเศร้าหมองขุ่นมัว พึงเตือนตนเองให้ละเว้นถ้อยคำเหล่านั้น อย่าไปยินดีในบาปอกุศล จะทำธุรกิจการงานใด ก็ให้เป็นสัมมาอาชีวะ เป็นสุจริตชน อย่าเห็นแก่ได้ ยิ่งกว่าความสุจริต เพราะผลของบาปจะทำให้เราได้รับความเจ็บปวดทุกข์ทรมานอยู่ร่ำไป 

-และให้สำรวมระวังกาย วาจา ใจให้สะอาดบริสุทธิ์อยู่เสมอ อย่าเห็นแก่ตัวจนทำให้ตนมัวหมอง ถึงขั้นกล้าโกหกมดเท็จ ทั้งๆที่รู้ คนที่โกหกทั้งๆที่รู้ ธาตุเห็นไม่ตรง จะติดตัวข้ามชาติ เมื่อใจคดเสียแล้ว เวลานั่งสมาธิจะหาศูนย์กลางกายได้ยาก เพราะปากกับใจไม่ตรงกัน หรือแม้ว่ามีธรรมบ้าง ถึงรู้ ญาณก็ไม่แม่นยำ เพราะจิตไม่บริสุทธิ์

ครั้งที่91*รวย&จน แค่ข้ามคืน*ชีวิตบางคนดำเนินมาได้ดีตลอด แต่มีบางช่วงที่เกิดมรสุมเข้ามาในชีวิต ทำให้เกิดการพลิกผันเพียงแค่ชั่วเวลาข้ามคืน จากมหาเศรษฐีก็กลายเป็นยาจก หรือบางคนชีวิตอดอยากยากจน อับเฉามาตลอด 

-แต่จู่ๆกลับประสบความสุขความสำเร็จ อย่างที่ตนเองก็ไม่คาดฝัน ชีวิตของมนุษย์ก็แปรเปลี่ยนอยู่อย่างนี้แหละ เมื่อไรบุญในตัวพร่อง กระแสบาปก็ดึงดูดเอาวิบัติเข้ามา ชีวิตก็สะดุด เมื่อไรกระแสบุญในตัวเยอะ กระแสบาปตามไม่ทัน บุญก็บันดาลแต่สิ่งที่ดีๆให้เรา

ครั้งที่90*คู่แข่งและคู่แค้น*การได้เบญจกามคุณมา ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะจะต้องทำการแก่งแย่งชิงดีกัน มีทั้งคู่แข่งและคู่แค้น ทำให้ต้องทำบาปอกุศล บางครั้งถึงกับเข่นฆ่ากัน ลักขโมยบ้าง ต้องผิดศีลกาเม โกหกมดเท็จ ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งรูป เสียง กลิ่น สัมผัสต่างๆที่ปรารถนา ที่ระคนไปด้วยกิเลสตัณหา

-ความผิดพลาดของชีวิตที่หลงไปทำบาปอกุศลไว้นั้น ทำให้ชีวิตต้องเดือดร้อนใจ นึกถึงเมื่อไร ใจก็เศร้าหมองไม่ผ่องใส ร้อนทั้งตนเอง ร้อนทั้งคนอื่น ร้อนทั้งชาตินี้และชาติหน้า วิบากกรรมอันเผ็ดร้อน มันจะคอยส่งผลต่อๆกันไปข้ามภพข้ามชาติ

ครั้งที่89*แข็งแกร่งเพราะอุปสรรค*การพัฒนาจิต เพื่อการฝึกฝนอบรมตนเอง ถือเป็นเรื่องใหญ่ และเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเป็นรากฐานของการพัฒนาในทุกสิ่ง ชีวิตของเราจะสูงส่งขึ้นหรือตกต่ำลง ก็ขึ้นอยู่ที่การพัฒนาตนเองในภพชาติปัจจุบันนี้เป็นสำคัญ 

-อุปสรรคต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ถือว่าเป็นสิ่งช่วยหล่อหลอมชีวิตของเราให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เหมือนเพชร กว่าจะฉายแสงแวววาว เป็นที่ดึงดูดตา ดึงดูดใจของผู้ที่ได้พบเห็น ก็ต้องผ่านแรงกดดันของโลก และผ่านการเจียระไนมาก่อนแล้ว จึงจะมีความงดงามและทรงคุณค่า

ครั้งที่88*สั่งสมอะไร?ดีที่สุดในชีวิต*มนุษย์เป็นจำนวนมากได้ตั้งหน้าตั้งตาสั่งสมทรัพย์เงินทอง จนกระทั่งกลายเป็นเศรษฐี มหาเศรษฐีก็มี หรือบางคนก็ชอบสะสมของเก่า สะสมภาพวาดชนิดต่างๆ บ้างก็สะสมแสตมป์ หรือสะสมสิ่งอื่นๆมากมายตามแต่รสนิยมความพอใจ ทำให้ได้รับการชื่นชมยกย่องกันไปทั่วโลก ทว่าไม่ว่าจะสั่งสมอะไรกันก็ตาม แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราควรสั่งสมกันไว้ให้มากๆ เพราะยิ่งสั่งสมได้มากเพียงไร ยิ่งเป็นประโยชน์เกื้อกูลต่อตัวของเรามากเท่านั้น 

-สิ่งนั้นคือ "บุญ"นั่นเอง เพราะบุญเป็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังของความสุขและความสำเร็จทุกอย่าง บุญจะคอยอำนวยสุขให้กับตัวเราทุ้งในโลกนี้และโลกหน้า ผู้ที่เกิดมาแล้วไม่ได้สั่งสมบุญกุศลให้กับตนเอง มัวสั่งสมแต่สิ่งที่ไร้สาระอยู่ หรือมัวประมาท สั่งสมแต่บาปอกุศลเอาไว้ นับว่าเป็นชีวิตที่น่าเสียดายมาก เพราะถ้าผ่านชีวิตของความเป็นมนุษย์ไปแล้ว จะกลับมาสั่งสมบุญกันใหม่นั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยาก

ครัั้งที่87*เอาอะไรติดตัวไปไม่ได้*เวลาที่เราเกิดมาในโลกนี้ ก็ไม่มีใครนำอะไรติดตัวกันมา มีแต่บุญและบาปเท่านั้นที่มาในลักษณะต่างๆกัน เพราะเป็นผลที่สืบเนื่องมาจากกระทำในอดีตของเราเอง และเมื่อถึงคราวจะหลับตาลาจากโลกนี้ไป เราก็ไม่สามารถนำเอาสิ่งใดติดตัวไปได้เช่นกัน นอกจากบุญและบาปที่เราทำไว้ในขณะที่มีกายมนุษย์นี้อยู่เท่านั้น 

-ถ้าทำบาปก็มีความทุกข์ทรมานเป็นผล ทำบุญก็มีความสุขเป็นผลเป็นกำไรชีวิต อะไรก็ตามที่เราเคยทำเอาไว้ จะส่งผลเสมอไม่ช้าก็เร็ว เพราะวิบากกรรมเป็นเรื่องที่อยู่ฉากหลัง เราไม่สามารถนึกคิดด้นเดาเอาเองได้ว่าจะส่งผลเมื่อไร เพราะฉะนั้น จงอย่าปล่อยตัวปล่อยใจไปทำในสิ่งที่เป็นบาปอกุศล ควรประกอบแต่กุศลกรรมเอาไว้มากๆ วิบากกรรมจะได้ส่งผลเป็นกำไรชีวิต ให้เราได้ประสบความสุขและความสำเร็จไปทุกภพทุกทุกชาติ

ครั้งที่86*กว่าจะรู้ ก็สายเกินไป*คนส่วนใหญ่ที่ชอบทำบาปอกุศลเป็นอาจิณ เพราะเขายังไม่เห็นผลของบาปว่า จะส่งผลเป็นวิบากอันเผ็ดร้อนเพียงไร และจะเสียใจก็ต่อเมื่อ บาปนั้นตามส่งผล กว่าจะทราบได้ในเวลาต่อมาก็สายเกินไป แก้ไขอะไรไม่ได้อึกแล้ว 

-เหมือนคนที่ไปลักขโมยเที่ยวจี้ปล้นผู้อื่น เมื่อถูกตำรวจจับกุมเข้าคุกเข้าตารางแล้ว จะอ้อนวอนขอร้องเจ้าหน้าที่ว่า ให้ปล่อยตัวไปเถอะ แล้วรับรองว่าจะไม่ไปลักขโมยปล้นใครเขาอีก เจ้าหน้าที่บ้านเมืองก็คงไม่ยอมปล่อยหรือลดหย่อนผ่อนโทษให้ตามคำขอเช่นนั้นได้ 

-มีแต่ต้องตัดสินใจคดีความไปตามกฎหมายบ้านเมือง หากผิดก็ว่าไปตามผิด ทำความผิดมากก็มีโทษมาก แต่ถ้าไม่ได้ทำผิดถึงขี้นร้ายแรงอะไร ก็เพียงถูกปรับหรือสั่งสอนตักเตือนให้หลาบจำ แล้วให้ญาติมาประกันตัวออกไป 

-แต่เรื่องของการเสวยวิบากกรรมในทุคติ มีความลำบากแสนสาหัสยิ่งกว่าการรับโทษในเมืองมนุษย์มากยิ่งนัก จะนำเงินทองไปเพื่อทำการช่วยเหลือหมู่ญาติที่ตกไปในอบายภูมิ ให้หลุดพ้นออกมาก็ไม่ได้ ต้องอาศัยกำลังบุญอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะช่วยให้พ้นจากทุกข์ในอบายได้

ครั้งที่85*ระเบิดเวลาชีวิต"บุญที่เราทำ กรรมที่เราสร้างเอาไว้ ไม่ได้สูญหายไปไหนเลย จะติดเป็นดวงบุญและดวงบาป คอยติดตามตัวเราไปทุกหนทุกแห่ง บาปกรรมแม้เพียงเล็กๆน้อยๆล้วนส่งผลทั้งสิ้น 

-ทุกอย่างที่เราทำเอาไว้ ไม่ว่าดีหรือชั่ว ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในศูนย์กลางกายของเราเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่รอวันส่งผลเท่านั้น เหมือนระเบิดเวลาที่ตั้งเอาไว้ เมื่อถึงเวลามันก็ระเบิดขึ้นมา เราจึงควรเร่งสั่งสมบุญกันให้เต็มที่ ก่อนที่จะหมดเวลาในเมืองมนุษย์นี้ไป จะได้ไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง

ครั้งที่84*กายมนุษย์สุดแสนประเสริฐ*การได้อัตภาพเป็นมนุษย์ ถือเป็นโอกาสอันประเสริฐสุดของการเกิดมาเพื่อสร้างบารมีกันจริงๆ แม้หมู่สัตว์เหล่าอื่นอีกเป็นอันมาก ก็ปรารถนาที่จะได้มาเกิดเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับเรา เพราะเป็นอัตภาพเดียวที่มีโอกาสดีในการสั่งสมบุญบารมีให้กับตนเองได้อย่างเต็มที่ เมื่อเราได้ในสิ่งที่ได้โดยยากที่สัตว์ทั้งหลายปรารถนากันแล้ว

-ก็ต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง รู้จักประคับประคองตัวของเรา ให้ดำเนินชีวิตอยู่บนหนทางแห่งความดีให้ได้ตลอดไปบนเส้นทางแห่งบุญ ชีวิตจึงจะมีคุณค่า เพราะบุญเท่านั้น ที่จะช่วยคุ้มครองเราให้ปลอดภัย ส่วนการสร้างบาปมีแต่ทำลายตัวเรา ให้ใจมืดดำ เศร้าหมอง หดหู่ อยู่ไม่เป็นสุขทั้งวันทั้งคืน

ครั้งที่83*รู้ไม่รู้ ก็ต้องไป*ภารกิจหลักของการเกิดมาเป็นมนุษย์มีอยู่เพียงอย่างเดียว คือการสร้างบารมี เพื่อมุ่งไปสู่พระนิพพาน อันเป็นเป้าหมายชีวิตของทุกๆคน รวมไปถึงเป้าหมายของสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถึงแม้ว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ จะรู้หรือไม่ก็ตาม

-สุดท้ายก็ต้องไปสู่พระนิพพานกันทั้งหมด ต่างกันจะช้าหรือเร็ว เพราะฉะนั้น ภพชาตินี้เรายังมีกิจที่จะต้องทำให้รู้แจ้งให้ได้ว่า เราเกิดมาจากไหน มาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิตที่แท้จริง และจะไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่างไร คำตอบคือ ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้ได้ทุกวัน

ครั้งที่82*กระดูกท่วมสูงเทียมเมฆ*ใครทำกรรมใดไว้ ก็จะต้องรับผลแห่งกรรมนั้นร่ำไป ชีวิตในสังสารวัฏนั้นยาวนาน ผู้รู้อุปมาเอาไว้ว่า หากเอากระดูกของคนเพียงคนเดียวมากองรวมกันไว้ ก็จะได้กองกระดูกที่สูงเท่าภูเขาตั้งตระหง่านเทียมเมฆทีเดียว แล้วแต่ละภพชาติ 

-เราเองก็ไม่ทราบว่าได้ทำกรรมดีกรรมชั่วอะไรเอาไว้บ้าง เพราะฉะนั้น คราใดที่เราพบปัญหาและอุปสรรคมาขัดขวาง ก็อย่าได้เกิดความท้อแท้ว่า บุญไม่ส่งผล เพราะกรรมในอดีต ยังมาเป็นอุปสรรคอยู่ต่างหาก ให้ดูตัวอย่างพระบรมศาสดาของเรา กรรมดีก็ส่งผลให้พระพุทธองค์ได้ตรัสรู้ 

-แต่บาปกรรมบางอย่างที่เผลอไปทำเข้า ก็ตามมาส่งผลให้พระองค์ได้รับความลำบากเช่นกัน ดังนั้นทุกท่าน อย่าได้ประมาทไปทำบาปอกุศลที่แล้ว ก็ขอให้แล้วกันไป แล้วหันมาเริ่มต้นใหม่ ด้วยการทำความดีให้ยิ่งๆขึ้นไป เราต้องทำความดี จนกระทั่งบาปไม่ได้ช่อง แล้วตัวเราจะเป็นที่มาแห่งสิริ เป็นศูนย์รวมแห่งคุณงามความดีทั้งมวล

ครั้งที่81*รู้ไม่รู้ ก็ต้องไป*ภารกิจหลักของการเกิดมาเป็นมนุษย์มีอยู่เพียงอย่างเดียว คือการสร้างบารมี เพื่อมุ่งไปสู่พระนิพพาน อันเป็นเป้าหมายชีวิตของทุกๆคน รวมไปถึงเป้าหมายของสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถึงแม้ว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ จะรู้หรือไม่ก็ตาม

-สุดท้ายก็ต้องไปสู่พระนิพพานกันทั้งหมด ต่างกันจะช้าหรือเร็ว เพราะฉะนั้น ภพชาตินี้เรายังมีกิจที่จะต้องทำให้รู้แจ้งให้ได้ว่า เราเกิดมาจากไหน มาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิตที่แท้จริง และจะไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่างไร คำตอบคือ ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้ได้ทุกวัน

ครั้งที่80*เผลอพลั้งพลาด*เส้นทางในสังสารวัฏนั้น เป็นเส้นทางที่ยาวนาน เป็นความยาวนานเกินกว่าจะคาดเดาว่าจะมากน้อยแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับการดำเนินชีวิตในขณะที่ยังเป็นมนุษย์ ถ้าหากผู้ใดหมั่นสั่งสมบุญเอาไว้มาก เส้นทางอันยาวไกลของเขาก็สั้นเข้ามา 

-แต่ถ้าหากใครเผลอพลั้งพลาดไปทำบาปอกุศลเข้า ก็จะทำให้หนทางพระนิพพานยืดยาวนานออกไปอีก ดังนั้น การประคับประคองชีวิตให้ดำเนินอยู่บนเส้นทางแห่งความดี บนเส้นทางแห่งบุญ จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถูกทางที่สุด ที่จะช่วยปกป้องคุ้มครองตัวของเราให้ปลอดภัย ทั้งภัยในชีวิต ภัยในอบายภูมิ และภัยในสังสารวัฏ

ครั้งที่79*ระวัง!จะก้าวพลาด*อย่าประมาทในการสั่งสมบุญ ชีวิตหลังความตาย เป็นสิ่งที่เราต้องให้ความสำคัญ อีกทั้งต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ ถ้าก้าวพลาดนิดเดียว นั่นหมายถึงโอกาสที่จะต้องพลัดไปในอบายภูมิ ไปเสวยทุกข์ทรมานอยู่อย่างนั้น 

-ถ้าละโลกไปแล้ว หวังจะไปเสวยสุขในสุคติโลกสวรรค์ ก็ต้องหมั่นสร้างบารมี ไปด้วยกำลังบุญในตัวของตนเอง ถึงจะภาคภูมิใจว่าเรา สร้างวิมานด้วยตนเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาสร้างให้ หรือรอคอยการอุทิศส่วนกุศลให้ มันเสียศักดิ์ศรีนักสร้างบารมี

ครั้งที่78*ก้มหน้าก้มตาชดใช้กรรม*ผลของบาปเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างมาก บางอย่างเรารู้ได้ในปัจจุบัน บางอย่างจะส่งผล ก็ต่อเมื่อละจากโลกนี้ไปแล้ว จะรู้เห็นในปัจจุบันต้องอาศัยธรรมจักขุของพระธรรมกายตรวจตราดูว่า ทำกรรมอย่างนี้แล้ว จะส่งผลเป็นวิบากอันทุกข์ทรมานอย่างไรบ้าง เพราะความไม่รู้ ซึ่งเป็นรากเหง้าของอาสวกิเลส ทำให้มนุษย์หลงไปทำบาปอกุศล 

-บาปกรรมบางอย่างแม้ทำไปแล้ว ก็ไม่เห็นโทษที่เกิดขึ้นชัดเจน จึงทำบาปนั้นเป็นปกติ โดยคิดไปว่า ผลของบุญและบาปคงไม่มีจริง เพราะไม่เห็นผล แต่เมื่อไรที่บาปตามมาทัน เมื่อนั้นก็จะมาเสียใจว่า ทำไปเพราะไม่รู้ หรือแม้จะหลบเลี่ยงไม่ยอมรับผลกรรมที่บังเกิดขึ้น ก็เลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว มีแต่ต้องก้มหน้าก้มตาชดใช้กรรมเรื่อยไป

ครั้งที่77*อย่าปล่อยตัวปล่อยใจ*เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง ก็ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลย มีแต่บุญและบาปที่ติดตัวมา ปรุงแต่งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติให้แตกต่างกัน เพราะเป็นผลที่สืบเนื่องมาจากการกระทำในอดีต และเมื่อถึงคราวจะหลับตาลาโลกนี้ไป เราไม่สามารถนำเอาสิ่งอะไรติดตัวไปได้เช่นกัน จะมีเพียงแต่บุญและบาปที่เราได้ทำเอาไว้ในขณะมีชีวิตอยู่เท่านั้น ผลของบาปมีความทุกข์ทรมานเป็นผล 

-ส่วนผลของการสั่งสมบุญ ก็มีความสุขเป็นกำไรชีวิต สิ่งอะไรก็ตามที่เราเคยทำไว้ในอดีต จะส่งผลเสมอ ไม่ช้าก็เร็ว เพราะวิบากแห่งกรรมเป็นเรื่องอจินไตย นึกคิดด้นเดาไม่ได้ว่า จะส่งผลเมื่อไร เมื่อบุญหรือบาปตามมาทันก็จะให้ผลทันที เพราะฉะนั้น อย่าปล่อยตัวปล่อยใจไปทำสิ่งที่เป็นอกุศล ควรประกอบกุศลกรรมเอาไว้ให้มากๆ ชีวิตเราจะได้ประสบความสุข ความปลอดภัยไปทุกภพทุกชาติ

ครั้งที่76*Designชีวิตด้วยตัวเรา*กรรมชั่วที่ทำไว้ ไม่หนีหายไปไหน ความดีที่ทำไว้ก็ไม่สูญหาย จะเป็นดวงบุญและดวงบาปติดอยู่ในศูนย์กลางกายของเรา คอยวันเวลาที่จะส่งผล เหมือนผลไม้ที่สุกงอม แล้วต้องร่วงหล่นจากต้น หรือเหมือนฝนที่ตกลงมาเต็มลำธารแล้วจะไหลไปสู่แม่น้ำ เอ่อล้นไหลต่อไปถึงทะเลมหาสมุทร บุญบาปที่สั่งสมในสมัยที่เป็นมนุษย์ 

-แม้ไม่ทันส่งผลในชาตินี้ ก็จะตามไปให้ผลในภพชาติต่อไป ฉะนั้น ชีวิตของเราจะให้เป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับตัวของเรา หากปรารถนาไปเกิดในสุคติภพ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะใช้โอกาสที่เป็นมนุษย์นี้ ทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดด้วยการสร้างบารมีหรือเปล่า หรือว่าเราจะไ ปทนทุกข์ทรมานในอบายภูมิ ไปเป็นเปรตผู้หิวโหย ปรารถนาจะเป็นอะไร ก็เลือกเอาได้ ขึ้นอยู่กับตัวของเราเองทั้งนั้น

ครั้งที่75*ทุกข์ครั้งแล้วครั้งเล่า*ในอบายภูมิ เป็นภพภูมิที่ต้องชดใช้วิบากกรรมที่เคยทำผิดพลาดมา ในภพภูมิเหล่านี้ไม่มีการทำมาค้าขาย ไร้การศึกษาเล่าเรียน มีแต่เสวยกรรมที่ตนเองได้สร้างเอาไว้ในอดีตชาติเท่านั้น 

-แต่ผู้คนส่วนใหญ่แม้ได้โอกาสกลับมาเกิดเป็นมนุษย์แล้ว ก็ยังไม่รู้ว่า เกิดมาภพชาตินี้ ต้องทำอะไรบ้าง เกิดมาทำไม ตายแล้วจะไปไหน เมื่อไม่รู้ ทำให้พลั้งพลาดไปทำบาปอกุศล เป็นเหตุให้ต้องพลัดตกไปในอบายภูมิอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

ครั้งที่74*คนเกิดมาชดใช้กรรมหรือ?"เราเกิดมาบนโลกนี้ ไม่ได้มาเพื่อเสวยบุญ หรือชดใช้กรรมอย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกันอยู่ แต่เกิดมาเพื่อสั่งสมบุญบารมีให้ยิ่งๆขึ้นไป ไม่ใช่เกิดมาเพียงแค่ทำมาหากิน 

-เพียงปล่อยชีวิตให้เพลิดเพลินตามกระแสโลกไปวันๆเท่านั้น เราต้องสร้างบารมี เพราะในโลกสวรรค์นั้น เป็นทิพยสถานรองรับการเสวยผลบุญที่ได้กระทำเอาไว้ขณะที่เป็นมนุษย์

ครั้งที่73*ญาติละโลกอาจถูกลืม*เราอย่าได้หลงไปทำบาปอกุศลจนพลัดไปเกิดในอบายภูมิ และจะต้องมารอคอยส่วนบุญที่หมู่ญาติอุทิศไปให้ เพราะหมู่ญาติของเรา เขาทำบุญแล้ว จะนึกถึงเราหรือเปล่า ก็ไม่ทราบ โอกาสที่จะพ้นจากทุกข์ในอบายภูมิ จึงยากมาก ดังนั้น อย่าได้เป็นอย่างนั้นกันเลย 

-เกิดมาแล้วก็ให้สั่งสมบุญกันให้เต็มที่ เก็บเกี่ยวบุญไปให้ได้มากที่สุด นอกจากจะช่วยตัวเราเองแล้ว ยังจะได้ช่วยหมู่ญาติ และสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถ้าเราหมั่นฝึกตัวเองให้สมบูรณ์ ตัวเราก็เป็นคนที่มีคุณค่า และเป็นที่น่านับถือของมนุษย์ และเทวดาทั้งหลาย