ครั้งที่100*กำลังแห่งกรรม*เป็นกำลังที่ไม่มีสิ่งใดมาต้านทานได้ แม้จะพยายามหลบหนีไปให้ไกล แต่กรรมนั้นมีพลังที่จะตามติดเราไปทุกหนทุกแห่งเหมือนเงาตามตัว คนพาลผู้มัวประมาทหลงใหลเพลิดเพลินในชีวิต มักจะมองเห็นบาปกรรมเล็กๆน้อยๆว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะไม่เห็นผลของบาปที่เกิดขึ้น

-แต่เมื่อใดก็ตามที่กรรมนั้นส่งผล เราจะไม่มีวันหลีกพ้นได้ เพราะกรรมเป็นเรื่องเฉพาะตน ใครทำกรรมชั่วเอาไว้ เมื่อถึงเวลา กรรมนั้นก็ตามมาบีบคั้น ทำให้ได้รับอุปสรรคต่างๆนานาในชีวิต ต้องเสวยทุกข์ทรมานแสนสาหัสเป็นเวลายาวนาน

ครั้งที่99*แข่งขันชิงดีชิงเด่น*ชีวิตของผู้คนในยุคสมัยใหม่ ตั้งแต่ตื่นนอน จนกระทั่งเข้านอน ไม่เคยว่างเว้นจากภารกิจการงาน การทำมาหากิน ต้องต่อสู้แข่งขันชิงดีชิงเด่นกัน มีทั้งคู่แข่งและคู่แค้น มีน้อยคนนักที่จะประสบความสำเร็จไปพร้อมกับได้ความสุขและความบริสุทธิ์ 

-บางทีต้องทำบาปอกุศล แถมยังมีเบญจกามคุณมาล่อใจ ให้หลงยึดวนเวียนอยู่กับสิ่งเหล่านี้ มีทางเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เราได้พบกับความสุขที่แท้จริง คือ ต้องนำใจมาไว้ที่ศูนย์กลางกาย เพราะเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความสุข เป็นต้นแหล่งของความบริสุทธิ์

ครั้งที่้98*เศร้าโศกข้ามชาติ*ผู้ทำบาปอกุศลเอาไว้ ไม่ใช่จะเศร้าโศกเฉพาะในโลกนี้เท่านั้น แม้ในโลกหน้าก็ต้องไปรับทุกข์ทรมานแสนสาหัส เมื่อนึกถึงคราใด ใจก็เศร้าหมอง เมื่อเศร้าหมองไม่ผ่องใส ครั้นตายไป ก็มีแต่ไปสู่อบายภูมิ เมื่อเรามีโอกาสมาพบพระพุทธศาสนา รู้คุณค่าของบุญ

-และโทษของการทำบาปอกุศล รู้จักเส้นทางการไปเกิดมาเกิดของสรรพสัตว์แล้ว ก็ควรเก็บเกี่ยวเอาบุญไปให้ได้มากที่สุด บาปกรรมอะไรที่เคยประมาทพลาดพลั้งไป ทั้งที่มีเจตนา หรือไม่มีเจตนาก็ดี ก็ให้ลด ละ เลิกเสีย เอาแต่บุญกุศลกันล้วนๆ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง ไม่ต้องไปชดใช้กรรมที่เคยทำไว้

ครั้งที่97*สายเกินไปเสียแล้ว*บาปอกุศลทุกอย่างนั้น ไม่ใช่ว่า พอทำไปแล้ว จะส่งผลทันทีให้เห็นด้วยตาเนื้อ ถึงแม้ยังมองไม่เห็นผลของกรรมที่จะเกิดขึ้น สิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้คือ เราจะไม่ค่อยสบายใจ เพราะกรรมดีทุกอย่างที่เราทำ จะมีความสุขความสบายใจเป็นผล ส่วนกรรมชั่วที่ทำด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ 

-ก็มีความทุกข์ทรมานเป็นผลกรรมตอบแทน เมื่อถึงเวลานั้นได้แต่บอกว่า สายเกินไปเสียแล้ว จะกลับมาเริ่มต้นใหม่ เพื่อสั่งสมบุญให้กับตนเองอีกครั้ง ก็ต้องใช้เวลาอีกยาวนาน เพราะบาปกรรมที่เราทำลงไปนั้น แม้จะเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม จะส่งผลเป็นวิบากที่ยาวนานเกินกว่า ที่เราคาดคิดเอาไว้เสียอีก

ครั้งที่96*ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด*การประกอบคุณงามความดี สั่งสมบุญอยู่เป็นนิตย์ จะเป็นเครื่องบ่งชี้ว่า เราจะมีอนาคตที่สดใส ชีวิตจะก้าวไปสู่ความเต็มเปี่ยมสมบูรณ์พร้อมยิ่งขึ้น 

-ผู้รู้ทั้งหลายจึงสอนให้เรามีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ทำปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด ด้วยการทำทาน รักษาศีล เจริญสมาธิภาวนาทุกวัน แต่อย่าสร้างบาปกรรมเพิ่ม เพราะมีผลที่ทุกข์ทรมานแสนสาหัสในอบายยาวนานแสนนาน

ครั้งที่95*ชีวิตรันทดหดหู่*คนที่เกิดมากินบุญเก่าอย่างเดียว โดยไม่ได้สร้างบุญใหม่ไว้ ก็จะต้องไปพบกับชีวิตที่น่ารันทดหดหู่ ผู้กินบุญเก่า ย่อมโศกเศร้าในปรโลก เป็นกฎแห่งการกระทำของสรรพสัตว์ เป็นกฎเกณฑ์ในสังสารวัฏที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ เรื่องกฎแห่งกรรมนี้ ถึงแม้จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม 

-แต่ความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เพราะประกอบเหตุไว้เช่นไร ย่อมได้รับผลเช่นนั้น และอย่ามัวคิดว่า เมื่อเราตายไปแล้ว หมู่ญาติจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ บางทีเขาก็อาจลืมเราไปแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือ ตนเองกระทำไว้ดีกว่า อย่าไปหวังพึ่งคนอื่น

-เพราะฉะนั้น ในขณะที่เรายังมีชีวิตอยู่ ควรรีบสั่งสมบุญไว้ให้มากๆ อย่าได้ประมาทชะล่าใจ อย่าเพิ่งไปปลื้มใจกับทรัพย์สมบัติที่เราหามาได้ ควรเอาทรัพย์นั้นมาสร้างบารมีให้เต็มที่ แล้วเราจะได้ทั้งความรวย ความสวยหล่อ ความฉลาด แล้วจะสมปรารถนาในทุกสิ่งไปทุกชาติ

ครั้งที่94*สายน้ำไม่มีวันย้อนกลับ*อดีตเป็นสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้ายก็ตาม ที่เราได้ทำลงไป ทั้งทางกาย วาจา ใจ เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ สิ่งที่ล่วงไป ก็เป็นอันต้องผ่านเลยไป 

-เหมือนสายน้ำที่ไหลไป ไม่มีวันย้อนกลับ หรือเหมือนชีวิตที่ย่างก้าวไปสู่ความเสื่อมสลาย ในที่สุดก็ไปสู่ความตาย แม้กระทั่งอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เราก็ไม่ควรไปมุ่งหวังมากเกินไป เพราะอนาคตเป็นของไม่แน่นอน

ครั้งที่93*เห็นแก่ตัวจนมัวหมอง*บาปกรรมแม้เพียงเล็กน้อย อย่าได้ทำเรื่องอะไรก็ตามที่พูดแล้วใจเราเศร้าหมองขุ่นมัว พึงเตือนตนเองให้ละเว้นถ้อยคำเหล่านั้น อย่าไปยินดีในบาปอกุศล จะทำธุรกิจการงานใด ก็ให้เป็นสัมมาอาชีวะ เป็นสุจริตชน อย่าเห็นแก่ได้ ยิ่งกว่าความสุจริต เพราะผลของบาปจะทำให้เราได้รับความเจ็บปวดทุกข์ทรมานอยู่ร่ำไป 

-และให้สำรวมระวังกาย วาจา ใจให้สะอาดบริสุทธิ์อยู่เสมอ อย่าเห็นแก่ตัวจนทำให้ตนมัวหมอง ถึงขั้นกล้าโกหกมดเท็จ ทั้งๆที่รู้ คนที่โกหกทั้งๆที่รู้ ธาตุเห็นไม่ตรง จะติดตัวข้ามชาติ เมื่อใจคดเสียแล้ว เวลานั่งสมาธิจะหาศูนย์กลางกายได้ยาก เพราะปากกับใจไม่ตรงกัน หรือแม้ว่ามีธรรมบ้าง ถึงรู้ ญาณก็ไม่แม่นยำ เพราะจิตไม่บริสุทธิ์

ครั้งที่91*รวย&จน แค่ข้ามคืน*ชีวิตบางคนดำเนินมาได้ดีตลอด แต่มีบางช่วงที่เกิดมรสุมเข้ามาในชีวิต ทำให้เกิดการพลิกผันเพียงแค่ชั่วเวลาข้ามคืน จากมหาเศรษฐีก็กลายเป็นยาจก หรือบางคนชีวิตอดอยากยากจน อับเฉามาตลอด 

-แต่จู่ๆกลับประสบความสุขความสำเร็จ อย่างที่ตนเองก็ไม่คาดฝัน ชีวิตของมนุษย์ก็แปรเปลี่ยนอยู่อย่างนี้แหละ เมื่อไรบุญในตัวพร่อง กระแสบาปก็ดึงดูดเอาวิบัติเข้ามา ชีวิตก็สะดุด เมื่อไรกระแสบุญในตัวเยอะ กระแสบาปตามไม่ทัน บุญก็บันดาลแต่สิ่งที่ดีๆให้เรา

ครั้งที่90*คู่แข่งและคู่แค้น*การได้เบญจกามคุณมา ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะจะต้องทำการแก่งแย่งชิงดีกัน มีทั้งคู่แข่งและคู่แค้น ทำให้ต้องทำบาปอกุศล บางครั้งถึงกับเข่นฆ่ากัน ลักขโมยบ้าง ต้องผิดศีลกาเม โกหกมดเท็จ ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งรูป เสียง กลิ่น สัมผัสต่างๆที่ปรารถนา ที่ระคนไปด้วยกิเลสตัณหา

-ความผิดพลาดของชีวิตที่หลงไปทำบาปอกุศลไว้นั้น ทำให้ชีวิตต้องเดือดร้อนใจ นึกถึงเมื่อไร ใจก็เศร้าหมองไม่ผ่องใส ร้อนทั้งตนเอง ร้อนทั้งคนอื่น ร้อนทั้งชาตินี้และชาติหน้า วิบากกรรมอันเผ็ดร้อน มันจะคอยส่งผลต่อๆกันไปข้ามภพข้ามชาติ

ครั้งที่89*แข็งแกร่งเพราะอุปสรรค*การพัฒนาจิต เพื่อการฝึกฝนอบรมตนเอง ถือเป็นเรื่องใหญ่ และเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเป็นรากฐานของการพัฒนาในทุกสิ่ง ชีวิตของเราจะสูงส่งขึ้นหรือตกต่ำลง ก็ขึ้นอยู่ที่การพัฒนาตนเองในภพชาติปัจจุบันนี้เป็นสำคัญ 

-อุปสรรคต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ถือว่าเป็นสิ่งช่วยหล่อหลอมชีวิตของเราให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เหมือนเพชร กว่าจะฉายแสงแวววาว เป็นที่ดึงดูดตา ดึงดูดใจของผู้ที่ได้พบเห็น ก็ต้องผ่านแรงกดดันของโลก และผ่านการเจียระไนมาก่อนแล้ว จึงจะมีความงดงามและทรงคุณค่า

ครั้งที่88*สั่งสมอะไร?ดีที่สุดในชีวิต*มนุษย์เป็นจำนวนมากได้ตั้งหน้าตั้งตาสั่งสมทรัพย์เงินทอง จนกระทั่งกลายเป็นเศรษฐี มหาเศรษฐีก็มี หรือบางคนก็ชอบสะสมของเก่า สะสมภาพวาดชนิดต่างๆ บ้างก็สะสมแสตมป์ หรือสะสมสิ่งอื่นๆมากมายตามแต่รสนิยมความพอใจ ทำให้ได้รับการชื่นชมยกย่องกันไปทั่วโลก ทว่าไม่ว่าจะสั่งสมอะไรกันก็ตาม แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราควรสั่งสมกันไว้ให้มากๆ เพราะยิ่งสั่งสมได้มากเพียงไร ยิ่งเป็นประโยชน์เกื้อกูลต่อตัวของเรามากเท่านั้น 

-สิ่งนั้นคือ "บุญ"นั่นเอง เพราะบุญเป็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังของความสุขและความสำเร็จทุกอย่าง บุญจะคอยอำนวยสุขให้กับตัวเราทุ้งในโลกนี้และโลกหน้า ผู้ที่เกิดมาแล้วไม่ได้สั่งสมบุญกุศลให้กับตนเอง มัวสั่งสมแต่สิ่งที่ไร้สาระอยู่ หรือมัวประมาท สั่งสมแต่บาปอกุศลเอาไว้ นับว่าเป็นชีวิตที่น่าเสียดายมาก เพราะถ้าผ่านชีวิตของความเป็นมนุษย์ไปแล้ว จะกลับมาสั่งสมบุญกันใหม่นั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยาก

ครัั้งที่87*เอาอะไรติดตัวไปไม่ได้*เวลาที่เราเกิดมาในโลกนี้ ก็ไม่มีใครนำอะไรติดตัวกันมา มีแต่บุญและบาปเท่านั้นที่มาในลักษณะต่างๆกัน เพราะเป็นผลที่สืบเนื่องมาจากกระทำในอดีตของเราเอง และเมื่อถึงคราวจะหลับตาลาจากโลกนี้ไป เราก็ไม่สามารถนำเอาสิ่งใดติดตัวไปได้เช่นกัน นอกจากบุญและบาปที่เราทำไว้ในขณะที่มีกายมนุษย์นี้อยู่เท่านั้น 

-ถ้าทำบาปก็มีความทุกข์ทรมานเป็นผล ทำบุญก็มีความสุขเป็นผลเป็นกำไรชีวิต อะไรก็ตามที่เราเคยทำเอาไว้ จะส่งผลเสมอไม่ช้าก็เร็ว เพราะวิบากกรรมเป็นเรื่องที่อยู่ฉากหลัง เราไม่สามารถนึกคิดด้นเดาเอาเองได้ว่าจะส่งผลเมื่อไร เพราะฉะนั้น จงอย่าปล่อยตัวปล่อยใจไปทำในสิ่งที่เป็นบาปอกุศล ควรประกอบแต่กุศลกรรมเอาไว้มากๆ วิบากกรรมจะได้ส่งผลเป็นกำไรชีวิต ให้เราได้ประสบความสุขและความสำเร็จไปทุกภพทุกทุกชาติ

ครั้งที่86*กว่าจะรู้ ก็สายเกินไป*คนส่วนใหญ่ที่ชอบทำบาปอกุศลเป็นอาจิณ เพราะเขายังไม่เห็นผลของบาปว่า จะส่งผลเป็นวิบากอันเผ็ดร้อนเพียงไร และจะเสียใจก็ต่อเมื่อ บาปนั้นตามส่งผล กว่าจะทราบได้ในเวลาต่อมาก็สายเกินไป แก้ไขอะไรไม่ได้อึกแล้ว 

-เหมือนคนที่ไปลักขโมยเที่ยวจี้ปล้นผู้อื่น เมื่อถูกตำรวจจับกุมเข้าคุกเข้าตารางแล้ว จะอ้อนวอนขอร้องเจ้าหน้าที่ว่า ให้ปล่อยตัวไปเถอะ แล้วรับรองว่าจะไม่ไปลักขโมยปล้นใครเขาอีก เจ้าหน้าที่บ้านเมืองก็คงไม่ยอมปล่อยหรือลดหย่อนผ่อนโทษให้ตามคำขอเช่นนั้นได้ 

-มีแต่ต้องตัดสินใจคดีความไปตามกฎหมายบ้านเมือง หากผิดก็ว่าไปตามผิด ทำความผิดมากก็มีโทษมาก แต่ถ้าไม่ได้ทำผิดถึงขี้นร้ายแรงอะไร ก็เพียงถูกปรับหรือสั่งสอนตักเตือนให้หลาบจำ แล้วให้ญาติมาประกันตัวออกไป 

-แต่เรื่องของการเสวยวิบากกรรมในทุคติ มีความลำบากแสนสาหัสยิ่งกว่าการรับโทษในเมืองมนุษย์มากยิ่งนัก จะนำเงินทองไปเพื่อทำการช่วยเหลือหมู่ญาติที่ตกไปในอบายภูมิ ให้หลุดพ้นออกมาก็ไม่ได้ ต้องอาศัยกำลังบุญอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะช่วยให้พ้นจากทุกข์ในอบายได้

ครั้งที่85*ระเบิดเวลาชีวิต"บุญที่เราทำ กรรมที่เราสร้างเอาไว้ ไม่ได้สูญหายไปไหนเลย จะติดเป็นดวงบุญและดวงบาป คอยติดตามตัวเราไปทุกหนทุกแห่ง บาปกรรมแม้เพียงเล็กๆน้อยๆล้วนส่งผลทั้งสิ้น 

-ทุกอย่างที่เราทำเอาไว้ ไม่ว่าดีหรือชั่ว ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในศูนย์กลางกายของเราเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่รอวันส่งผลเท่านั้น เหมือนระเบิดเวลาที่ตั้งเอาไว้ เมื่อถึงเวลามันก็ระเบิดขึ้นมา เราจึงควรเร่งสั่งสมบุญกันให้เต็มที่ ก่อนที่จะหมดเวลาในเมืองมนุษย์นี้ไป จะได้ไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง

ครั้งที่84*กายมนุษย์สุดแสนประเสริฐ*การได้อัตภาพเป็นมนุษย์ ถือเป็นโอกาสอันประเสริฐสุดของการเกิดมาเพื่อสร้างบารมีกันจริงๆ แม้หมู่สัตว์เหล่าอื่นอีกเป็นอันมาก ก็ปรารถนาที่จะได้มาเกิดเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับเรา เพราะเป็นอัตภาพเดียวที่มีโอกาสดีในการสั่งสมบุญบารมีให้กับตนเองได้อย่างเต็มที่ เมื่อเราได้ในสิ่งที่ได้โดยยากที่สัตว์ทั้งหลายปรารถนากันแล้ว

-ก็ต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง รู้จักประคับประคองตัวของเรา ให้ดำเนินชีวิตอยู่บนหนทางแห่งความดีให้ได้ตลอดไปบนเส้นทางแห่งบุญ ชีวิตจึงจะมีคุณค่า เพราะบุญเท่านั้น ที่จะช่วยคุ้มครองเราให้ปลอดภัย ส่วนการสร้างบาปมีแต่ทำลายตัวเรา ให้ใจมืดดำ เศร้าหมอง หดหู่ อยู่ไม่เป็นสุขทั้งวันทั้งคืน

ครั้งที่83*รู้ไม่รู้ ก็ต้องไป*ภารกิจหลักของการเกิดมาเป็นมนุษย์มีอยู่เพียงอย่างเดียว คือการสร้างบารมี เพื่อมุ่งไปสู่พระนิพพาน อันเป็นเป้าหมายชีวิตของทุกๆคน รวมไปถึงเป้าหมายของสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถึงแม้ว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ จะรู้หรือไม่ก็ตาม

-สุดท้ายก็ต้องไปสู่พระนิพพานกันทั้งหมด ต่างกันจะช้าหรือเร็ว เพราะฉะนั้น ภพชาตินี้เรายังมีกิจที่จะต้องทำให้รู้แจ้งให้ได้ว่า เราเกิดมาจากไหน มาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิตที่แท้จริง และจะไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่างไร คำตอบคือ ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้ได้ทุกวัน

ครั้งที่82*กระดูกท่วมสูงเทียมเมฆ*ใครทำกรรมใดไว้ ก็จะต้องรับผลแห่งกรรมนั้นร่ำไป ชีวิตในสังสารวัฏนั้นยาวนาน ผู้รู้อุปมาเอาไว้ว่า หากเอากระดูกของคนเพียงคนเดียวมากองรวมกันไว้ ก็จะได้กองกระดูกที่สูงเท่าภูเขาตั้งตระหง่านเทียมเมฆทีเดียว แล้วแต่ละภพชาติ 

-เราเองก็ไม่ทราบว่าได้ทำกรรมดีกรรมชั่วอะไรเอาไว้บ้าง เพราะฉะนั้น คราใดที่เราพบปัญหาและอุปสรรคมาขัดขวาง ก็อย่าได้เกิดความท้อแท้ว่า บุญไม่ส่งผล เพราะกรรมในอดีต ยังมาเป็นอุปสรรคอยู่ต่างหาก ให้ดูตัวอย่างพระบรมศาสดาของเรา กรรมดีก็ส่งผลให้พระพุทธองค์ได้ตรัสรู้ 

-แต่บาปกรรมบางอย่างที่เผลอไปทำเข้า ก็ตามมาส่งผลให้พระองค์ได้รับความลำบากเช่นกัน ดังนั้นทุกท่าน อย่าได้ประมาทไปทำบาปอกุศลที่แล้ว ก็ขอให้แล้วกันไป แล้วหันมาเริ่มต้นใหม่ ด้วยการทำความดีให้ยิ่งๆขึ้นไป เราต้องทำความดี จนกระทั่งบาปไม่ได้ช่อง แล้วตัวเราจะเป็นที่มาแห่งสิริ เป็นศูนย์รวมแห่งคุณงามความดีทั้งมวล

ครั้งที่81*รู้ไม่รู้ ก็ต้องไป*ภารกิจหลักของการเกิดมาเป็นมนุษย์มีอยู่เพียงอย่างเดียว คือการสร้างบารมี เพื่อมุ่งไปสู่พระนิพพาน อันเป็นเป้าหมายชีวิตของทุกๆคน รวมไปถึงเป้าหมายของสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถึงแม้ว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ จะรู้หรือไม่ก็ตาม

-สุดท้ายก็ต้องไปสู่พระนิพพานกันทั้งหมด ต่างกันจะช้าหรือเร็ว เพราะฉะนั้น ภพชาตินี้เรายังมีกิจที่จะต้องทำให้รู้แจ้งให้ได้ว่า เราเกิดมาจากไหน มาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิตที่แท้จริง และจะไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่างไร คำตอบคือ ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้ได้ทุกวัน

ครั้งที่80*เผลอพลั้งพลาด*เส้นทางในสังสารวัฏนั้น เป็นเส้นทางที่ยาวนาน เป็นความยาวนานเกินกว่าจะคาดเดาว่าจะมากน้อยแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับการดำเนินชีวิตในขณะที่ยังเป็นมนุษย์ ถ้าหากผู้ใดหมั่นสั่งสมบุญเอาไว้มาก เส้นทางอันยาวไกลของเขาก็สั้นเข้ามา 

-แต่ถ้าหากใครเผลอพลั้งพลาดไปทำบาปอกุศลเข้า ก็จะทำให้หนทางพระนิพพานยืดยาวนานออกไปอีก ดังนั้น การประคับประคองชีวิตให้ดำเนินอยู่บนเส้นทางแห่งความดี บนเส้นทางแห่งบุญ จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถูกทางที่สุด ที่จะช่วยปกป้องคุ้มครองตัวของเราให้ปลอดภัย ทั้งภัยในชีวิต ภัยในอบายภูมิ และภัยในสังสารวัฏ

ครั้งที่79*ระวัง!จะก้าวพลาด*อย่าประมาทในการสั่งสมบุญ ชีวิตหลังความตาย เป็นสิ่งที่เราต้องให้ความสำคัญ อีกทั้งต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ ถ้าก้าวพลาดนิดเดียว นั่นหมายถึงโอกาสที่จะต้องพลัดไปในอบายภูมิ ไปเสวยทุกข์ทรมานอยู่อย่างนั้น 

-ถ้าละโลกไปแล้ว หวังจะไปเสวยสุขในสุคติโลกสวรรค์ ก็ต้องหมั่นสร้างบารมี ไปด้วยกำลังบุญในตัวของตนเอง ถึงจะภาคภูมิใจว่าเรา สร้างวิมานด้วยตนเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาสร้างให้ หรือรอคอยการอุทิศส่วนกุศลให้ มันเสียศักดิ์ศรีนักสร้างบารมี

ครั้งที่78*ก้มหน้าก้มตาชดใช้กรรม*ผลของบาปเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างมาก บางอย่างเรารู้ได้ในปัจจุบัน บางอย่างจะส่งผล ก็ต่อเมื่อละจากโลกนี้ไปแล้ว จะรู้เห็นในปัจจุบันต้องอาศัยธรรมจักขุของพระธรรมกายตรวจตราดูว่า ทำกรรมอย่างนี้แล้ว จะส่งผลเป็นวิบากอันทุกข์ทรมานอย่างไรบ้าง เพราะความไม่รู้ ซึ่งเป็นรากเหง้าของอาสวกิเลส ทำให้มนุษย์หลงไปทำบาปอกุศล 

-บาปกรรมบางอย่างแม้ทำไปแล้ว ก็ไม่เห็นโทษที่เกิดขึ้นชัดเจน จึงทำบาปนั้นเป็นปกติ โดยคิดไปว่า ผลของบุญและบาปคงไม่มีจริง เพราะไม่เห็นผล แต่เมื่อไรที่บาปตามมาทัน เมื่อนั้นก็จะมาเสียใจว่า ทำไปเพราะไม่รู้ หรือแม้จะหลบเลี่ยงไม่ยอมรับผลกรรมที่บังเกิดขึ้น ก็เลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว มีแต่ต้องก้มหน้าก้มตาชดใช้กรรมเรื่อยไป

ครั้งที่77*อย่าปล่อยตัวปล่อยใจ*เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง ก็ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลย มีแต่บุญและบาปที่ติดตัวมา ปรุงแต่งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติให้แตกต่างกัน เพราะเป็นผลที่สืบเนื่องมาจากการกระทำในอดีต และเมื่อถึงคราวจะหลับตาลาโลกนี้ไป เราไม่สามารถนำเอาสิ่งอะไรติดตัวไปได้เช่นกัน จะมีเพียงแต่บุญและบาปที่เราได้ทำเอาไว้ในขณะมีชีวิตอยู่เท่านั้น ผลของบาปมีความทุกข์ทรมานเป็นผล 

-ส่วนผลของการสั่งสมบุญ ก็มีความสุขเป็นกำไรชีวิต สิ่งอะไรก็ตามที่เราเคยทำไว้ในอดีต จะส่งผลเสมอ ไม่ช้าก็เร็ว เพราะวิบากแห่งกรรมเป็นเรื่องอจินไตย นึกคิดด้นเดาไม่ได้ว่า จะส่งผลเมื่อไร เมื่อบุญหรือบาปตามมาทันก็จะให้ผลทันที เพราะฉะนั้น อย่าปล่อยตัวปล่อยใจไปทำสิ่งที่เป็นอกุศล ควรประกอบกุศลกรรมเอาไว้ให้มากๆ ชีวิตเราจะได้ประสบความสุข ความปลอดภัยไปทุกภพทุกชาติ

ครั้งที่76*Designชีวิตด้วยตัวเรา*กรรมชั่วที่ทำไว้ ไม่หนีหายไปไหน ความดีที่ทำไว้ก็ไม่สูญหาย จะเป็นดวงบุญและดวงบาปติดอยู่ในศูนย์กลางกายของเรา คอยวันเวลาที่จะส่งผล เหมือนผลไม้ที่สุกงอม แล้วต้องร่วงหล่นจากต้น หรือเหมือนฝนที่ตกลงมาเต็มลำธารแล้วจะไหลไปสู่แม่น้ำ เอ่อล้นไหลต่อไปถึงทะเลมหาสมุทร บุญบาปที่สั่งสมในสมัยที่เป็นมนุษย์ 

-แม้ไม่ทันส่งผลในชาตินี้ ก็จะตามไปให้ผลในภพชาติต่อไป ฉะนั้น ชีวิตของเราจะให้เป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับตัวของเรา หากปรารถนาไปเกิดในสุคติภพ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะใช้โอกาสที่เป็นมนุษย์นี้ ทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดด้วยการสร้างบารมีหรือเปล่า หรือว่าเราจะไ ปทนทุกข์ทรมานในอบายภูมิ ไปเป็นเปรตผู้หิวโหย ปรารถนาจะเป็นอะไร ก็เลือกเอาได้ ขึ้นอยู่กับตัวของเราเองทั้งนั้น

ครั้งที่75*ทุกข์ครั้งแล้วครั้งเล่า*ในอบายภูมิ เป็นภพภูมิที่ต้องชดใช้วิบากกรรมที่เคยทำผิดพลาดมา ในภพภูมิเหล่านี้ไม่มีการทำมาค้าขาย ไร้การศึกษาเล่าเรียน มีแต่เสวยกรรมที่ตนเองได้สร้างเอาไว้ในอดีตชาติเท่านั้น 

-แต่ผู้คนส่วนใหญ่แม้ได้โอกาสกลับมาเกิดเป็นมนุษย์แล้ว ก็ยังไม่รู้ว่า เกิดมาภพชาตินี้ ต้องทำอะไรบ้าง เกิดมาทำไม ตายแล้วจะไปไหน เมื่อไม่รู้ ทำให้พลั้งพลาดไปทำบาปอกุศล เป็นเหตุให้ต้องพลัดตกไปในอบายภูมิอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

ครั้งที่74*คนเกิดมาชดใช้กรรมหรือ?"เราเกิดมาบนโลกนี้ ไม่ได้มาเพื่อเสวยบุญ หรือชดใช้กรรมอย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกันอยู่ แต่เกิดมาเพื่อสั่งสมบุญบารมีให้ยิ่งๆขึ้นไป ไม่ใช่เกิดมาเพียงแค่ทำมาหากิน 

-เพียงปล่อยชีวิตให้เพลิดเพลินตามกระแสโลกไปวันๆเท่านั้น เราต้องสร้างบารมี เพราะในโลกสวรรค์นั้น เป็นทิพยสถานรองรับการเสวยผลบุญที่ได้กระทำเอาไว้ขณะที่เป็นมนุษย์

ครั้งที่73*ญาติละโลกอาจถูกลืม*เราอย่าได้หลงไปทำบาปอกุศลจนพลัดไปเกิดในอบายภูมิ และจะต้องมารอคอยส่วนบุญที่หมู่ญาติอุทิศไปให้ เพราะหมู่ญาติของเรา เขาทำบุญแล้ว จะนึกถึงเราหรือเปล่า ก็ไม่ทราบ โอกาสที่จะพ้นจากทุกข์ในอบายภูมิ จึงยากมาก ดังนั้น อย่าได้เป็นอย่างนั้นกันเลย 

-เกิดมาแล้วก็ให้สั่งสมบุญกันให้เต็มที่ เก็บเกี่ยวบุญไปให้ได้มากที่สุด นอกจากจะช่วยตัวเราเองแล้ว ยังจะได้ช่วยหมู่ญาติ และสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถ้าเราหมั่นฝึกตัวเองให้สมบูรณ์ ตัวเราก็เป็นคนที่มีคุณค่า และเป็นที่น่านับถือของมนุษย์ และเทวดาทั้งหลาย

ครั้งที่72*เกราะแก้วคุ้มกันภัย*ชีวิตหลังความตายของผู้ที่ทำบาปอกุศลเอาไว้ เป็นชีวิตที่ทุกข์ยากน่ากลัวและยาวนาน เกินการคาดเดาว่า จะใช้เวลามากน้อยสักเท่าใด อีกทั้งเป็นชีวิตที่สุดแสนจะทรมานอีกด้วย 

-ดังนั้น การประคับประคองตัวของเราให้ดำเนินชีวิตอยู่บนหนทางแห่งความดี บนเส้นทางแห่งบุญ ด้วยความไม่ประมาท จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ที่จะช่วยปกป้องคุ้มครองตัวเราให้ปลอดภัย ทั้งภัยในชีวิต ภัยในอบายภูมิ และภัยในสังสารวัฏ เหมือนมีเกราะแก้วคุ้มกันภัยและอันตรายนานัปการ

ครั้งที่71*ความมืดที่ไม่พบแสงสว่าง*ผู้ที่ถูกความมืด คือ อวิชชาครอบงำจิตใจจนมืดดำสนิท ทำให้ไม่กลัวต่อบาป เมื่อคิด พูด ทำ ก็กระทำในเรื่องที่เป็นบาปอกุศล ชีวิตต้องพบกับความมืดมนไม่พบแสงสว่าง บุคคลเช่นนี้ ท่านเรียกว่า คนพาล เพราะไม่ได้ดำเนินชีวิตอยู่ด้วยปัญญา ความมืดภายนอกนั้น ยังพอมีวันสว่างได้ แต่ความมืดในจิตใจที่ไม่ได้รับแสงแห่งธรรม เป็นความมืดที่น่ากลัว 

-เพราะจะทำให้พลัดตกไปในอบายภูมิ ไม่มีโอกาสทำความดี มีแต่เสวยวิบากกรรมที่ทุกข์ทรมาน ชีวิตของผู้ทีสั่งสมบาปอกุศล ทำบาปเป็นอาจิณ โดยที่ไม่รู้ตัว เป็นชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าผิดพลาด ก็สายเกินแก้เสียแล้ว จำต้องทนทุกข์ทรมานชดใช้กรรมอันเผ็ดร้อน ที่ก่อเอาไว้ในอบายภูมิเป็นเวลายาวนาน

ครั้งที่70*ทำลายธรรม=ทำลายตนเอง*กรรมหนักของมุสาวาทนั้น ใหญ่หลวงยิ่งนัก มีโทษถึงขั้นธรณีสูบ แม้จะเป็นการกล่าวที่ดูแล้ว เราอาจคิดว่า ไม่หนักหนาสาหัสอะไร แต่นั่นหมายถึงว่า เราตั้งใจทำลายธรรมที่ดีงามให้หมดไป ผู้ที่ทำลายธรรม เท่ากับว่าทำลายตนเองนั่นเอง 

-ความงอกงามแห่งธรรมจะเกิดขึ้นได้ ต้องอาศัยความสัตย์จริง และการปฏิบัติที่มั่นคง จึงควรที่จะยึดมั่นในคำสัตย์จริงกันไว้ให้ดี ความสัตย์จะช่วยขจัดอันตรายที่ยั่งยืน และจะนำพาชีวิตของเราก้าวไปสู่ความปลอดภัยในสังสารวัฏ

ครั้งที่69*บุญบาปหมุนเวียนครอบครองใจ*บุญกุศลมีความสำคัญต่อชีวิตของเราเป็นอย่างมาก ถ้าเราไม่ทำบุญเอาไว้มากๆแล้ว ชีวิตหลังความตาย เราจะลำบาก ฉะนั้น จงอย่าได้ประมาทในชีวิต อย่าเบื่อหน่ายในการสร้างบารมี อย่าท้อ อย่าชะล่าใจว่า เราทำเยอะแล้ว ถ้าทำมากแล้ว เราต้องสมปรารถนาในทุกๆสิ่ง 

-แต่นี่เรายังไม่สมปรารถนาในทุกๆสิ่ง คือบางสิ่งเราสมปรารถนาแล้ว แต่บางสิ่งยังไม่สมปรารถนา เพราะว่าในใจของเรานี้ เป็นศูนย์กลางที่ให้บุญและบาปหมุนเวียนกันมาครอบครอง ช่วงไหนเราไม่ได้ทำบุญ ช่วงนั้นแหละ เป็นช่วงของบาป จะได้ช่องทำให้เราไปกระทำบาป โดยที่เราไม่รู้สึกตัว

ครั้งที่68*มิตรแท้&ซื่อสัตย์ คือบุญ*บุญนี่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด สำคัญกว่าเรื่องการทำมาหากินทุกอย่าง เพราะเสบียงในการเดินทางไกล มีเพียงบุญเท่านั้นที่เป็นมิตรแท้ ละโลกไปแล้ว เราจะรู้ด้วยตัวของเราเองว่า ที่ต้องมาชดใช้กรรมทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสเช่นนี้ เพราะไม่ได้สั่งสมบุญไว้ แถมยังประกอบแต่บาปอกุศลอย่างเดียว 

-แต่ถ้าชาวสวรรค์ ท่านก็รู้ถึงที่มาของทิพยสมบัติว่า ได้มาอย่างไร มีวิมานสว่างไสวอย่างนี้เพราะบุญอะไร เมื่อนึกถึงการทำความดีของตนก็เกิดความปีติปราโมทย์ใจ ทุกท่านอย่าได้ประมาทในวัยและชีวิตกัน อย่าใช้วันเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า ถ้าตายไปแล้ว จะได้ไม่มานึกเสียดายในภายหลัง

ครั้งที่67*ลำยอง น้อง ลำเอียง*บัณฑิตทั้งหลายในกาลก่อน ท่านไม่สรรเสริญผู้ที่มีความลำเอียง ไม่ว่าจะลำเอียงด้วยความรัก ด้วยความชัง ด้วยความหลง หรือด้วยความกลัวก็ตาม เพราะการเป็นคนลำเอียงนี้ จะทำให้ผู้นั้นไม่อาจดำรงอยู่ในความถูกต้องดีงามได้ กลับจะทำทุกอย่าง เพื่อผลประโยชน์ของตนและคนที่ตนเองรักเท่านั้น 

-เมื่อไม่ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว จะทำให้ตนเสื่อมเสียชื่อเสียง อาจพลาดพลั้งไปกระทำบาปอกุศลอีก แล้วต้องไปเสวยวิบากกรรมอันเผ็ดร้อนในทุคติภูมิ ฉะนั้น บัณฑิตทั้งหลายจึงสรรเสริญแต่การกล่าวคำสัตย์จริง ซึ่งจะอำนวยประโยชน์ทั้งตนเองและชาวโลก

ครั้งที่66*บุญอยู่เหนือ1สมอง2มือ* สมบัติต่างๆที่เกิดขึ้นมาให้เราใช้สอยได้อย่างสะดวกสบายในปัจจุบันชาตินี้ นอกจากได้มาด้วยความสามารถในการทำงานแล้ว ยังเป็นผลสืบเนื่องมาจากการทำทานในภพชาติอดีตอีกด้วย ซึ่งตามมาหล่อเลี้ยงรักษาตัวเรา เราจะเห็นคุณค่าของบุญ ก็ต่อเมื่อละโลกไปแล้ว ไปบังเกิดในสุคติ หรือทุคติภูมิที่ไม่ต้องทำมาหากินนั่นแหละ เพราะ ภพภูมิต่างๆเหล่านั้น จะไม่มีการสั่งสมบุญหรือบาปกันแล้ว

ครั้งที่65*ชีวิตสูงส่งหรือตกต่ำ*ฝ่ายที่ตกไปในอบายภูมิ ตั้งแต่เป็นสัตว์นรก เป็นเปรต อสุรกาย หรือสัตว์เดียรัจฉาน ก็เสวยวิบากกรรมอันเผ็ดร้อนกันไป จนกว่าบาปนั้นจะเบาบางลง หรือแม้จะไปเสวยสุขบนสวรรค์ จะมีวิมานอันเป็นทิพย์ สมบูรณ์ด้วยเบญจกามคุณอันเป็นทิพย์ อย่างไรก็ตาม เมื่อหมดบุญก็ต้องเปลี่ยนภพภูมิไปเกิดใหม่ เริ่มต้นสั่งสมบุญกันใหม่อย่างนึ้แหละ จนกว่าบารมีจะเต็มเปี่ยม หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด

ครั้งที่64*กำไรชีวิต ไม่มีขาดทุน*การใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์นี้ จะว่าทำได้ง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก แต่หากผู้ใดฉลาดในการใช้ชีวิต และไม่ประมาท ตั้งใจทำความดี ด้วยการหมั่นทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ปฏิบัติธรรมทุกๆวัน มิได้ขาดแม้เพียงวันเดียว การดำรงชีวิตอยู่อย่างนี้ ถ่อว่าได้กำไรชีวิตจริงๆ 

-คำว่า"กำไร"หมายถึงว่า การลงทุนนั้น ไม่มีการขาดทุน มีแต่จะได้กับได้ คือบุญจะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ เราจะได้บุญเป็นกำไรชีวิต บุญนั้นเป็นเหมือนขุมทรัพย์ที่มีค่ามหาศาล เป็นประดุจแก้วสารพัดนึก ควรที่เราจะรีบตักตวงกันให้เต็มที่ ถ้าเกิดมาแล้วไม่ได้สั่งสมความดีเอาไว้ ชีวิตนี้ยังบกพร่องอยู่ เป็นชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ เกิดมาก็เสียโอกาสที่ดีๆไป ดังนั้น เมื่อมีโอกาสในการทำความดีแล้ว ต้องทำให้เต็มที่คุ้มค่ากันมากที่สุด

ครั้งที่63*กรรมตามทวงหนี้*การทำอะไรลงไปโดยไม่พิจารณาให้ดีเสียก่อน จะเป็นบาปมหันต์ที่ติดตามตัวเราไปทุกภพทุกชาติ จะหนีกรรมอย่างไร ก็หนีไม่พ้น กรรมจะตามทวงหนี้เรา จะผัดผ่อนอย่างไร ก็ผลัดไม่ได้ หนี้สินทางโลกเขายังสามารถผ่อนผันกันได้บ้าง แต่จะให้มาผัดผ่อนในการชดใช้กรรมในปรโลกนั้น ทำไม่ได้เลย

-ครั้นจะบอกว่า ขอเลื่อนเวลาออกไปอีกหน่อย ตอนนี้ยังไม่พร้อมเลย ก็เลื่อนไม่ได้หรอก จะต่อรองอย่างไร ก็ไม่ได้สักอย่าง มีแต่ต้องทนทุกข์ทรมานจนกว่าบาปนั้นจะเบาบางลงไป เพราะฉะนั้นเกิดมาภพชาตินี้ เราควรเก็บเกี่ยวเอาแต่บุญกุศลติดตัวกันไปให้มากๆ แล้วก็อย่าลืมฝึกฝนใจของเราให้สะอาด บริสุทธิ์ ผ่องใส อยู่เป็นประจำ

ครั้งที่62*มัวเมาในชีวิต*ความมัวเมามีตั้งแต่ มัวเมาในความเป็นหนุ่มสาว มัวเมาในชีวิต ทำเหมือนว่าตนเองจะไม่แก่ ไม่เจ็บไม่ตาย ทำให้ไม่เร่งรีบทำหน้าที่ของตนเองที่ควรกระทำให้สมบูรณ์ และมีผู้คนมากมาย ที่มัวหลงใหลมัวเมาในลาภ ยศ สรรเสริญ 

-เมื่อได้โอกาสดีๆในชีวิตแล้ว แทนที่จะนำโอกาสนี้ไปใช้ในการพัฒนาตัวเอง&คนรอบข้างให้มีคุณภาพชีวิตให้สูงยิ่งๆขึ้นไป กลับเอายศอำนาจไปใช้ในทางที่ผิด เบียดเบียนคนอื่น แล้วกระทำบาปอกุศล ทำให้ชีวิตตรอมตรมในอบายภูมิเป็นเวลานาน กว่าจะสำนึกได้ ก็ไม่สามารถแก้ไขได้แล้ว

ครั้งที่61*หลงตัวลืมตาย หลงกายลืมแก่*ความมัวเมาเป็นอาการของคนขาดสติ ขาดความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เป็นทางมาของความประมาท แล้วยังเป็นต้นเหตุให้พลาดจากหนทางสวรรค์นิพพานอีกด้วย มีสุภาษิตสอนใจอยู่บทหนึ่งว่า "หลงตัวลืมตาย หลงกายลืมแก่ หลงใหลสามีภรรยา ลืมพ่อแม่"

-หมายถึงว่า ถ้าเอาใจไปยึดติดกับสิ่งใดแล้ว ก็จะทำให้เป็นคนขาดวิจารณญาณ มองไม่เห็นโลกและชีวิตไปตามความเป็นจริง ชาวโลกส่วนใหญ่มักจะส่งใจยึดติดในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ซึ่งเป็นสิ่งนอกตัว ทำให้มองไม่ออกว่า สิ่งที่ละเอียดประณีต และนำสุขมาให้ยิ่งไปกว่านี้ ยังมีอยู่อีกมากนัก

ครั้งที่60*ชีวิตดีติด+ ชีวิตชั่วติด-*เราเกิดมาแต่ละชาติ เราไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลย มีแต่บุญและบาปเท่านั้นที่ติดตัวเรามา ใครสั่งสมบุญเอาไว้มาก บุญนั้นก็จะกลั่นกลายมาเป็นสมบัติรอคอยให้เรามีใช้จ่ายได้อย่างสะดวกสบาย มีรูปกายที่แข็งแรง ไม่พิกลพิการ ไม่เจ็บป่วยไข้ มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด สามารถรู้แจ้งแทงตลอดในความรู้ของครูอาจารย์ได้อย่างง่ายดาย 

-แต่บางคนสั่งสมบุญเอาไว้น้อย แถมยังขัดขวางการทำความดีของคนอื่น อีกทั้งยังทำบาปอกุศลเอาไว้มาก เมื่อมาเกิดเป็นมนุษย์ ก็ต้องยากจนแสนเข็ญ แม้จะหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ก็ไม่มี ชีวิตที่เกิดมา ดูเหมือนจะมารับใช้กรรมอย่างเดียว ครั้นเป็นอย่างนี้ โอกาสที่จะสั่งสมบุญก็มีน้อยลงไป เส้นทางไปสู่สวรรค์ ก็หาไม่เจอ แล้วโอกาสที่จะได้ปฏิบัติธรรม เพื่อแสวงหาพระนิพพานนั้นไม่ต้องพูดถึง 

-ส่วนพวกเราทั้งหลาย ได้โอกาสดีๆอย่างนี้มาแล้ว อย่าประมาท ให้รีบขวนขวายสั่งสมบุญให้กับตนเอง ให้มากยิ่งๆขึ้นไป ก่อนที่โอกาสทองของชีวิตจะผ่านเลยไป แล้วเราจะไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง

ครั้งที่59*พัวพันกันมาข้ามชาติ*เรื่องของกฎแห่งกรรม เป็นกฎสากล ที่มีความเที่ยงธรรมที่สุด สิ่งใดก็ตามที่เราได้กระทำเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นกุศล หรือ อกุศล สักวันหนึ่งต้องส่งผลให้เราอย่างแน่นอน ความสุข หรือ ความทุกข์ ที่เราได้รับในปัจจุบันชาตินี้ ล้วนเป็นผลมาจากกรรมที่เราเคยกระทำเอาไว้ในอดีตทั้งสิ้น 

-ผู้ที่สามารถแสดงเรื่องนี้ให้กับเราได้ดีที่สุด คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระอรหันต์ และผู้รู้มีญาณเท่านั้น ผลของการกระทำ ที่ถูกแสดงออกทั้งทางกาย วาจา ใจนี้ ไม่สามารถที่จะพิสูจน์ได้ง่ายๆ เพราะเป็นเรื่องที่ละเอียดซับซ้อน เป็นสิ่งที่พัวพันกันมาข้ามภพข้ามชาติ จะพิสูจน์กันตามหลักวิทยาศาสตร์ หรือเทคโนโลยีสมัยใหม่ ก็ยังทำไม่ได้

ครั้งที่58*ยาวนานเป็นแสนล้านปี*การทำบาปอกุศลบนโลกมนุษย์นี้ แม้เพียงไม่กี่ปี แต่วิบากกรรมนั้นเป็นผลอันเผ็ดร้อน มันยาวนานเป็นแสนเป็นล้านปี สิ่งใดก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นบุญหรือบาปที่ได้ทำเอาไว้ ในช่วงที่เราได้อัตภาพเป็นมนุษย์อยู่นี้ ย่อมตามส่งผลทั้งนั้นไม่ช้าก็เร็ว 

-ผลของบาปนั้นเผ็ดร้อนแสนทรมานยิ่งนัก กว่าจะทราบว่าได้ทำบาปอกุศล ซึ่งเป็นโทษมห้นต์ กว่าจะไปรับใช้กรรมในนรก แล้วได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์ มาเริ่มต้นสร้างบุญกันใหม่ ก็ต้องรอไปอีกยาวนาน จงอย่าเป็นอย่างนั้นกันเลย

ครั้งที่57*ธนูที่ปล่อยออกจากแล่ง*การพูดที่ไม่ถูกกาลเทศะนั้น ไม่เป็นผลดีต่อตนเอง มีแต่จะก่อให้เกิดผลเสียหายตามมา ทั้งยังทำให้ไม่เป็นที่รัก เพราะคำพูดที่มากเกินพอดี จะทำให้คนอื่นมีความอึดอัดใจ บางครั้งหากพลั้งพลาดไป ก็เอากลับคืนมาไม่ได้ เหมือนธนูที่ปล่อยออกจากแล่งไปอย่างนั้น 

-ดังนั้นก่อนที่เราจะพูด ต้องหมั่นฝึกสติให้ดี ให้มีสติก่อนที่จะพูดออกไป หัดพูดด้วยวาจาสุภาษิต ถ้าทำได้อย่างนี้ ทุกถ้อยคำของเรา จะเป็นคำที่มีประโยชน์ เป็นขุมทรัพย์ที่มีค่าเกินกว่าจะสรรหาคำใดๆมาเปรียบเทียบได้ เพราะเป็นถ้อยคำที่จะนำใจของทุกๆคนให้ได้พบกับแสงสว่างของชีวิต

ครั้งที่56*หนักแน่น มั่นคง ไม่หวั่นไหว*บัณฑิตทั้งหลายต้องหนักแน่น มั่นคงในการสั่งสมบุญบารมี โดยไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรคใดๆทั้งสิ้น ท่านเหล่านั้นมักจะเตรียมตัวให้พร้อม ก่อนที่วาระสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง และพร้อมเสมอต่อการเดินทางไปสู่สัมปรายภพ เพราะตระหนักดีว่า การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของสรรพชีวิต ดังนั้น ผู้มีปัญญา จึงควรหมั่นประพฤติปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงธรรมกันให้ได้ ชีวิตเราจะได้ปลอดภัย ทั้งโลกนี้และโลกหน้า

ครั้งที่55*จุดจบของผู้ก่อเวร*ขอจงอย่าก่อเวรกันเลย เพราะเป็นเรื่องที่ไม่เกิดประโยชน์อะไร มีแต่จะนำทุกข์นำโทษมาให้ จุดจบของผู้ก่อเวร ก็คือ ความทุกข์ทรมานแสนสาหัส แต่หัวใจที่มีความปรารถนาดีต่อสรรพชีวิตทั้งหลายเท่านั้น ที่จะทำให้หมู่สัตว์อยู่เย็นเป็นสุข คือจะต้องมีหัวใจของพระบรมโพธิสัตว์ หัวใจอย่างนี้ที่โลกกำลังต้องการ เพราะใจที่ประกอบด้วยความเมตตากรุณา จะสร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นแก่โลกได้ แต่การก่อเวรก่อกรรมทั้งหลาย จะได้เจือจางหายไปในที่สุด ถ้าไปก่อเวร จะทำให้เราพบจุดจบเหมือนผู้ก่อเวร ดังเช่น พระเทวทัต

ครั้งที่54*ทางสิ้นสุดของเวร*พระพุทธเจ้าทรงสอน ไม่ให้เราเป็นทุกข์ เพราะไปก่อเวรกับใคร พระพุทธองค์ทรงสอนว่า เวรย่อมระงับด้วย การไม่จองเวร เพราะหากยังมีการจองเวรผูกเวรกันอยู่ ก็จะไม่สงบสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย ฝ่ายที่ผูกใจเจ็บก็จะทุรนทุราย ฝ่ายที่ถูกทำลาย ก็จะหวาดระแวง คอยหาทางแก้แค้นอยู่ร่ำไป ความกรุณาในสรรพสัตว์ทั้งหลายคือ ทางสิ้นสุดของเวร แต่ทว่าหากปราศจากจากธรรมะในใจแล้ว ความกรุณาก็ไม่อาจเกิดขึ้นได้ แล้วยิ่งจะทำให้เป็นทางมาแห่งเวรมากขึ้น

ครั้งที่53 *คลื่นแรงแห่งความสงบสุข*ในดวงใจที่ใสบริสุทธิ์ของเหล่าชน ผู้มีความปรารถนาดีต่อสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายในวัฏสงสาร เป็นต้นทางแห่งความสงบสุขของโลก ความบริสุทธิ์ที่เกิดขึ้นจากดวงใจของผู้ที่เต็มเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม เมื่อใจหลายๆดวงมารวมกันนี้ ก็จะเชื่อมประสานรอยร้าวที่เกิดขึ้นจากความไม่เข้าใจ 

-ให้หันมาสมัครสมานสามัคคีกัน จากความสับสนวุ่นวาย ก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง จากความเร่าร้อนกลายมาเป็นความเยือกเย็น กระแสแห่งความปรารถนาดีขึ้น จะเป็นคลื่นแห่งความสงบสุข ที่ทำให้มวลมนุษยชาติเกิดการปรองดองกัน ยิ่งกระแสแห่งความบริสุทธิ์บังเกิดขึ้นมากเพียงใด ก็จะช่วยให้โลกสงบเย็นได้เร็วขึ้นเพียงนั้น

ครั้งที่52*ความทุกข์ที่คนอื่นเห็นเท่าภูเขา*ในโลกปัจจุบันนี้ ที่เกิดกระแสแห่งการแก่งแย่งชิงดีกันในหลายๆเรื่อง ทำให้เกิดการแข่งขันและขัดแย้งกันไปในตัว ก่อเกิดความวุ่นวายมากมาย เมื่อมีการแข่งขันกัน ถ้าเกิดความพ่ายแพ้ในการแข่งขัน ผู้พ่ายแพ้ก็ย่อมจะก่อเวร แก้กันไป แก้กันมา 

-ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน ทำให้การอยู่ร่วมกันมีปัญหาขัดแย้งทุกยุคทุกสมัย หากว่าต่างฝ่ายต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน ความวุ่นวายทั้งหลายในโลกนี้ ก็จะไม่เกิดขึ้น หากรู้จักการให้อภัยกัน มีจิตที่ปรารถนาดีต่อกัน จะมีแต่ความสุข ความสบายใจ ลองสังเกตใจของเราก็ได้ 

-หากเรามีจิตใจที่นุ่มนวล เปี่ยมด้วยอภัยทานแล้ว สภาวะจิตใจของเราจะโปร่งเบาสบาย จะไม่รู้สึกว่ามีทุกข์ใจอะไร ความทุกข์ที่คนอื่นมองเห็นเท่าภูเขา แต่สำหรับเราแล้ว เป็นเหมือนเพียงอากาศธาตุว่างเปล่า ไม่มีอะไร เพราะสุขหรือทุกข์นั้น อยู่ที่ใจของเราเองต่างหาก

ครั้งที่51*ปากเป็นดาบสองคม*คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากเรา จะมีผลเป็นอย่างไรก็ได้ ทั้งกับตัวเราและคนรอบข้าง คืออยากจะให้ถ้อยคำเป็นเพชรพลอย หรือจะให้เป็นไม้พลองเป็นอาวุธเข้าทำร้ายประหัตประหารกันก็ได้ จะให้เกิดประโยชน์หรือเกิดโทษอย่างมหาศาลก็ได้ ดังนั้น เราควรเปล่งแต่วาจางดงามเท่านั้น ไม่ควรเปล่งวาจาชั่วเลย ให้รู้จักกาลอันสมควรและไม่ควรกล่าวถ้อยคำวาจาใด 

-ถ้าหากว่าทำให้ผู้อื่นได้รับความเสียหาย ถึงแม้ว่าจะมีส่วนจริงอยู่ก็ตาม ควรพิจารณาให้ดีก่อน จึงค่อยพูด หัดใช้คำพูดให้เป็น ไม่ให้กระทบกระทั่งใคร ควรพูดแต่คำจริง ที่ประกอบด้วยประโยชน์ ความจริงที่เปล่งด้วยวาจาหยาบคาย ย่อมจะทำให้เดือดร้อนในภายหลัง ควรพูดแต่คำที่เป็นที่รักที่พอใจเท่านั้น ไม่ควรพูดคำที่ไม่ถูกใจ ไม่ว่าเวลาไหนๆก็ตาม

ครั้งที่50*กลับเนื้อ กลับตัว กลับใจ*การพูดแต่ละคำที่เป็นวาจาสุภาษิต จะเป็นเหตุนำเราไปสู่ความสุข แต่การกล่าวคำทุพภาษิต เป็นเหตุนำไปสู่ความทุกข์ ก็จงเลือกเอาเถิดว่า จะเอาแบบไหนกัน คนที่กล่าวคำหยาบคาย หากภายหลังสำนึกได้ กลับตัวกลับตัวกลับใจเสียใหม่ หันมาทำความดี นี่นับว่าเป็นความฉลาด แต่ถ้ายังไม่รู้สึกตัว พูดให้ร้ายจนเป็นนิสัย

-วิบากกรรมก็จะติดตัวไปข้ามภพข้ามชาติ และจะนำสิ่งร้ายๆมาสู่ตนเอง ใครทำอย่างไร ก็ได้อย่างนั้น ใครพูดอย่างไร ก็ได้อานิสงส์อย่างนั้น ปลูกถั่วก็ได้ถั่ว ปลูกงา ก็ได้งา ปลูกถั่วจะกลายเป็นงาก็ไม่ได้ การประกอบเหตุเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ต้องจดจำเอาไว้ให้ดี อย่าลืมว่า การคิด การพูด และการกระทำใดๆ ที่จะไม่มีผลนั้นไม่มี พึงสังวรรวังกาย วาจา ใจของเราให้ดี

ครั้งที่49*นั่งผิงไฟในหน้าหนาว*บุคคลที่เป็นอันตรายต่อหมู่คณะ เป็นอันตรายต่อทุกๆชีวิต ก็คือ คนส่อเสียด ชอบความแตกร้าว ยุแยงตะแคงรั่ว บุคคลประเภทนี้ ไม่เป็นที่รักของมนุษย์และเทวดาทั้งหลาย เพราะผู้มีอุปนิสัยอย่างนี้ มีแต่จะนำความหายนะมาสู่สังคมนั้นๆ

-หากรู้ว่าใครเป็นผู้มีอัธยาศัยมักพูดส่อเสียด ชอบความแตกร้าวของคนอื่น ก็ให้รีบออกห่างเสีย หรือถ้าจำเป็นต้องอยู่ใกล้ ไม่สามารถออกห่างได้ ก็ให้คบไว้ เหมือนนั่งผิงในหน้าหนาว คือหากเข้าใกล้เกินไป ก็นำแต่ความร้อนมาให้ ถ้าหากออกห่างเกินไป ก็อาจหนาวเย็น เป็นผลเสียทั้งสองด้าน

ครั้งที่48*ศัตรูในคราบมิตร*การอยู่ร่วมกันในสังคม จำเป็นต้องมีความจริงใจ มีความไว้วางใจเชื่อมั่นซึ่งกันและกัน ความสงบสุขถึงจะบังเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสังคมเล็กๆ หรือสังคมหมู่ใหญ่ ก็เช่นเดียวกัน เมื่อเข้ามาอยู่รวมกันแล้ว หากมีเหตุการณ์ที่ไม่สงบเรียบร้อย หรือเกิดกระแสของความสงสัยคลางแคลงเกิดขึ้น 

-ก็ควรจะเป็นคนหนักแน่น ไม่หูเบา ให้เชื่อเหตุเชื่อผล ใช้สติปัญญาพินิจพิจารณาใคร่ครวญให้ดีเสียก่อน จึงปักใจเชื่อ เราต้องมองคนให้เป็น แยกแยะให้ออกด้วยว่า บุคคลที่เรากำลังคบหาสมาคมด้วยนั้น เป็นคนประเภทใด เป็นศัตรูในคราบมิตร ที่คิดจะเข้ามาทำลายความสงบร่มเย็นของหมู่คณะหรือเปล่า?

ครั้งที่47*เมตตา ประสานรอยร้าว*ความเมตตาปรารถนาดีต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย เป็นทางมาแห่งสันติภาพอันไพบูลย์ หากมีการอยู่ร่วมกันแบบถ้อยทีถ้อยอาศัย มีน้ำใจไมตรี จะทำให้สังคมนั้นเป็นสังคมในอุดมคติ ที่มีแต่ความสุขสงบ ไม่มีการแก่งแย่ง รบราฆ่าฟันอย่างที่เราเห็นกันเป็นประจำ ความบริสุทธิ์ที่เกิดขึ้น จากดวงใจของผู้ที่เต็มเปี่ยมด้วยกระแสแห่งเมตตาธรรม 

-จะช่วยเชื่อมประสานรอยร้าว ที่เกิดขึ้นจากความไม่เข้าใจ ให้กลับมาสมัครสมานสามัคคี จากความสับสน กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง จากเร่าร้อนเป็นเยือกเย็น กระแสแห่งความปรารถนาดี มีนำ้ใจนี้จะรุกเงียบไปในบรรยากาศ มวลมนุษยชาติจะปรองดองกัน หากกระแสแห่งความบริสุทธิ์ บังเกิดขึ้นมากเพียงใด ก็ช่วยให้โลกเข้าสู่ยุคทองของสันติภาพได้รวดเร็วขึ้น

ครั้งที่46*คนคุ้นบาป เหมือนปลาคุ้นน้ำ*หากใครทำกรรมใดไว้ ย่อมจะได้รับผลกรรมนั้นอย่างแน่นอน จะต้องประสบกับเหตุการณ์อย่างใดอย่างหนึ่ง อยู่ที่ว่าเหตุการณ์นั้น จะปรากฏช้าหรือเร็วเท่านั้น แต่ย่อมส่งผลให้ประจักษ์แก่ผู้นั้น ดังนั้นเราควรจะเป็นผู้ที่หนักแน่นมั่นคงอยู่กับการทำความดี

-อย่าทำบาปกันจนคุ้น ครั้นเมื่อบาปไม่ส่งผล ก็เลยนึกว่าทำบาปเป็นสิ่งที่ดี แต่ทำบาปนี่แหละ จะทำให้เรามีปัญหาติดตามข้ามภพข้ามชาติ ซึ่งการไปแก้ที่ปลายเหตุ เป็นสิ่งที่ทำได้ยากมาก มีแต่รับใช้ผลกรรมที่เกิดขึ้นเพียงอย่างเดียว ฉะนั้น ดีที่สุดคือ ทำแต่บุญกุศล เว้นไกลจากบาปทุกชนิด

ครั้งที่45 *ทำดีได้ดี มีที่ไหน ทำชั่วได้ดี มีถมไป* ถ้อยคำอย่างนี้กลับเริ่มแผ่ขยายไปในทุกๆหมู่ชน โดยเฉพาะผู้ที่หาเช้ากินค่ำ ต้องการแสวงหาปัจจัยเลี้ยงชีพในทางที่ผิด ความคิดอย่างนี้เป็นความคิดที่ผิด อย่าไปคิดและอย่านำไปปฏิบัติอย่างเด็ดขาด เพราะจะทำให้เรากลายเป็นมิจฉาทิฏิฐิ

-ไม่เชื่อเรื่องบาปบุญคุณโทษ จะก่อให้เกิดความหายนะแก่ตัวของเราเองทั้งภพนี้และภพหน้า การเข้าใจในสิ่งที่ผิดๆ อย่างนี้จะก่อให้เกิดแต่ความเสียหายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น และเคยเกิดขึ้นมาแล้วทุกยุคทุกสมัย ผลก็ปรากฏชัดเจนว่า นำมาแต่ความทุกข์เท่านั้น

ครั้งที่44*เราเป็นนายคำพูดๆเป็นนายเรา*การพูดเป็นสิ่งสำคัญสำหรับมนุษย์ทุกๆคน จะล้มเหลวหรือประสบความสำเร็จในชีวิต ก็อาศัยวาจาที่เปล่งออกมาจากปากนี่แหละ ก่อนเปล่งถ้อยคำ เรายังเป็นนายของคำพูด ครั้นเมื่อพูดออกไปแล้ว คำพูดนั้นจะเป็นนายของเรา เพราะฉะนั้น เราต้องระมัดระวังคำพูด ต้องรู้จักใช้วาจาให้เกิดประโยชน์ต่อตนเอง ต่อส่วนรวม และต่อชาวโลก

-ให้พูดแต่วาจาที่ไพเราะเสนาะโสต สมานไมตรี เราจะได้เป็นผู้มีวาจาอันเป็นที่รักที่เชื่อถือได้ มีวาจาศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่พูดแล้วนำความเดือดร้อนมาให้ในภายหลัง อย่าพูดจาเพียงเพื่อสนุกปากด้วยความคึกคะนอง หรือพูดคำหยาบว่าร้ายผู้อื่น มิฉะนั้น จะต้องประสบทุกข์ เพราะคำพูดของตนเอง

ครั้งที่43*ปากเดียว มีทั้งกิน&พูด* วาจาสุภาษิต หมายถึง คำพูดที่ได้รับการกลั่นกรองมาอย่างดีแล้ว จากใจที่บริสุทธิ์ ประกอบด้วยเมตตาปรารถนาดีต่อผู้ฟัง เนื่องจากธรรมชาติให้ดวงตามา2ตา มีหน้าที่ดู สำหรับหู มีหน้าที่ฟังอย่างเดียว ธรรมชาติก็ให้มาถึง2หู จมูกให้มา2รู มีหน้าที่ดมกลิ่นอย่างเดียว 

-แต่ปากมีเพียงปากเดียว แต่ต้องมีหน้าที่ถึง2อย่างคือ ทั้งกินและพูด แสดงว่า ธรรมชาติต้องการให้คนดูให้มาก ฟังให้มาก แต่พูดให้น้อย ให้มีสติคอยระมัดระวังปาก ยามจะกิน ก็กินให้พอดี จะพูดก็พูดให้พอดี ลักษณะคำพูดที่เหมาะสมดี เป็นคุณทั้งแก่ตัวผู้พูดและผู้ฟัง ถ้าพูดผิด พูดไม่ดี พูดว่าร้าย จะเกิดทุกข์และโทษเป็นวจีกรรม ให้ถูกใส่ร้าย ถูกใส่ความทุกชาติไป

ครั้งที่42*วาจาศักดิ์สิทธิ์*คือวาจาสุภาษิต พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า "ถ้าอารยชนใคร่จะพูด ก็เป็นผู้ฉลาด รู้จักกาล พูดแต่ถ้อยคำที่ประกอบด้วยเหตุผล ที่อารยชนประพฤติกัน ไม่พูดด้วยความโกรธ ไม่ยกตัว มีใจสงบ ไม่ตีเสมอ ไม่ก้าวร้าว ไม่พูดเอาหน้า รู้ชอบแล้วจึงกล่าว ถ้าเขาพูดดี พูดถูก ก็อนุโมทนา เมื่อคนอื่นพูดผิด ก็ไม่รุกราน เขาพูดพลั้งไปบ้าง ก็ไม่ถือสาหาความ ไม่พูดพล่าม ไม่พูดเหยียบย่ำคนอื่น การพูดของสัตบุรุษ เป็นการพูดเพื่อให้เกิดความรู้ประเทืองปัญญา อารยชนมีปกติสนทนากันอย่างนี้"

ครั้งที่41*รู้เท่าทันเหลี่ยมคูผู้อื่น*ความประมาท เป็นอันตรายอย่างยิ่งในชีวิต ผู้รู้จึงกล่าวไว้ว่า ชีวิตของผู้ประมาทแล้ว เหมือนคนที่ตายไปแล้ว คือตายจากคุณธรรมความดีทั้งหลาย เป็นชีวิตที่หาความเจริญรุ่งเรืองไม่ได้ เหมือนต้นไม้ที่ปราศจากราก นับวันมีแต่จะเหี่ยวเฉาและตายลงในที่สุด 

-เราจึงต้องไม่ประมาทในการศึกษาหาความรู้จากครูบาอาจารย์ ความรู้เป็นสิ่งสำคัญ ที่จะนำเราไปสํ่ความสำเร็จในชีวิต จะฉลาดในอุบายแห่งความเสื่อม และความเจริญ จะรู้เท่าทันเหลี่ยมคูผู้อื่น หนึ่งในหลายวิชชาคือ การฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง ซึ่งเป็นหัวใจของการสร้างบารมี ใจหยุดเป็นทั้งหมดของความไม่ประมาท

ครั้งที่40*มุมมืด&มุมสว่างของชีวิต*เบื้องหลังของทุกๆชีวิต หากนึกย้อนกลับไปดู ทั้งที่เป็นอดีตของปัจจุบัน และอดีตชาติที่เคยเกิดมานับชาติไม่ถ้วน จะมีทั้งที่เป็นความดี ซึ่งถือว่าเป็นความสว่างของชีวิต และส่วนที่เป็นมุมมืดของชีวิต เพราะบาปกรรมที่เคยทำเอาไว้ในอดีต ชีวิตเรายังไม่มีอะไรที่สมบูรณ์พร้อมทุกอย่างบางครั้งจึงมีทั้งความสุขและทุกข์คละเคล้ากันไป ดังนั้น เราจึงควรจะสร้างแต่ความดี เพื่อความสุขทั้งในปัจจุบัน และในบั้นปลายของชีวิต ขอให้เราอดทนก้าวเดินต่อไป บนเส้นทางแห่งความดี พร้อมกับหมั่นทำใจให้หยุดนิ่ง สักวันหนึ่ง เราจะก้าวไปถีงบันไดขั้นสูงสุดในชีวิต

ครั้งที่39*อุทิศส่งบุญให้ผู้ละโลก*ทางวัดพระธรรมกายได้จัดพิธีปุพพเปตพลีขึ้น ทุกวันพระใหญ่ ข้างขึ้น&ข้างแรม เดือนละ2ครั้ง เพื่อทำพิธีอุทิศบุญให้ผู้ที่ละโลกไปแล้วในเทวโลก ทั้งที่ไปดี เป็นเทวดา และไปไม่ดี ไปเป็นเปรต ตกนรกตามขุมต่างๆ(บุญนี้ไปรอที่ยมโลก)ให้แก่ทุกผู้ทุกคน ที่มีคุณต่อแผ่นดินไทย ที่เรียกว่า"บรรพชน" เช่น คนไทยที่สร้าง&รักษาแผ่นไทยไว้ให้เราได้อาศัย ทหารที่ตายในสมรภูมิรบ เพื่อรักษาชาติ รักษาพระพุทธศาสนา

-และหมู่ญาติของเราที่เรียกว่า"บรรพบุรุษ" เช่น ปู่ย่าตายาย พ่อแม่พี่น้อง ลูกหลานเหลนโหลน และทุกคน ที่เราต้องการอุทิศบุญไปให้ จัดพิธีขึ้นที่หอฉัน เวลา 10.30-12.30น. นี่ก็เป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่ ที่หลวงพ่อธัมมชโย มีจิตเมตตาไปถึงหมู่ญาติพวกเราด้วย ที่ตายไปแล้ว จึงขอเชิญสื่อทุกสื่อ และจนท.รัฐมาร่วมพิธีได้ จะได้บุญแก่ตัวท่านเองและหมู่ญาติด้วย ที่มีคนมาร่วมงานเยอะมากๆเพราะเป็นบุญที่ชาวบ้าน ชาวพุทธ ชาวไทยนิยมชมชอบมากๆครับ

ครั้งที่38*เติมบุญให้คน ให้ประเทศพ้นภัย*จึงมีโครงการตักบาตรพระ2ล้านรูป77จังหวัดทุกวัดทั่วไทย ที่จัดตักบาตรพระกว่า1,000รูปขึ้นไปทุกจังหวัดทั่วประเทศขึ้น เป็นบุญใหญ่ ที่เติมบุญให้คนจังหวัดนั้น และเติมบุญให้ประเทศ ให้ประเทศเราผ่านพ้นวิกกฤติ&ภัยพิบัติต่างๆไปได้ ต้อง"สู้ด้วยบุญ"และให้ประชาชนได้เห็นพระ เป็นมงคลข้อหนึ่ง

-เป็นบุญตา บุญตัว บุญได้ช่องส่งผล บุญใหม่ไปดึงบุญเก่าที่เคยทำมาแต่ชาติปางก่อน แล้วสิ่งดีๆจะตามมา ภัยใดๆจะห่างไกล ยิ่งเมื่อวันละโลก ภาพพระที่เคยใส่บาตรกว่าพันรูปจะมาฉายชัดให้เห็น เมื่อใจใส ก็พาไปสวรรค์ได้ ซึ่งเป็นการทำบุญทำทาน ที่ทำได้ง่ายมาก และคนไทย คนจีนก็ชอบด้วย เป็นการสร้างความมั่งมีศรีสุข เพิ่มความร่ำรวยให้ตัวเองและคนในชาติ สร้างเศรษฐกิจดีๆ&เพิ่มรายได้ขึ้นอย่างรวดเร็วในจังหวัดนั้นๆด้วย เช่น โรงแรมที่พักถูกจองกันเต็ม มีการซื้อขายอาหารตักบาตรทุกที่ทุกห้างจำนวนมาก ชุดขาวก็ขายดี รถโดยสารและเครื่องบินถูกจอง ร้านค้าอาหารการกินก็ขายดิบขายดี

-เกิดเป็นผลบุญและผลประโยชน์แก่ทุกฝ่าย และส่งอาหารแห้งส่วนใหญ่นี้ ส่งไปช่วยพระชายแดนใต้ด้วย ทำให้คนใส่บาตรได้บุญหลายชั้นหลายต่อ ส่วนผู้ที่ไม่เข้าใจและมุ่งทำลาย อย่ามาขัดขวางกันเลย มันบาป การขัดขวางคนทำความดี ส่งผลให้คุณทำความดีไม่ขึ้น มีแต่เรื่องร้ายๆเข้าสู่ตัวและครอบครัว ดังนั้น ต้องหันมาลงข่าวดีๆเชิญชวนคนมาตักบาตร และสนับสนุนโครงการวัดพระธรรมกาย ที่ทำเพื่อสังคม&เติมบุญใหญ่ให้ประเทศกันเถิด แล้วจะเกิดบุญมหาศาลครับ

ครั้งที่37*หลวงพ่อรักจริง ไม่ทิ้งกัน*ที่หลวงพ่อ&วัดพระธรรมกาย ช่วยเหลือพระ323วัด และคุณครูใน4จังหวัดชายแดนภาคใต้(มี4อำเภอในจ.สงขลา)ที่เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบขึ้น ที่พระออกบิณฑบาตไม่ได้ จึงลงไปจัดงานถวายมหาสังฆทาน323วัด อย่างต่อเนื่องทุกเดือนๆละ1ครั้ง เกือบ11ปีแล้ว(เริ่มครั้งที่1/มิ.ย.2548) ยกเว้นเดือนเม.ย.&ส.ค.จัดที่วัด พระจากใต้จะขึ้นมารับถวายเอง

-ซึ่งตัวผมเองรู้ดี เพราะเคยไปช่วยเป็นพิธีกรอยู่24ครั้ง(24เดือน) จนมาถึงปัจจุบัน(มิ.ย.59) ครั้งที่122แล้ว และเจ้าอาวาสวัดต่างๆบอกว่า"ปัจจัย&ไทยธรรมที่หลวงพ่อธัมมชโยถวายให้ แม้ไม่ได้ออกบิณฑบาต ก็อยู่ได้ทั้งเดือน" ที่หลวงพ่อท่านรักพระพุทธศาสนา ไม่เคยทอดทิ้งพระและครูใต้ ฃให้อยู่โดดเดี่ยว ถ้าไม่รัก ไม่ห่วงใยกันจริง ไม่ทำแบบนี้ทุกเดือน ทำให้พระ&ครูใน4ชายแดนใต้รักและเคารพหลวงพ่อมากๆ

-ตอนที่ครูใต้ให้สัมภาษณ์ทีไร เกิดความประทับใจ ซึ้งในน้ำใจ จนน้ำตาไหลทุกที แต่เห็นคนบางกลุ่ม ทำแค่เอาหน้า ให้ได้ออกสื่อ ทำได้ไม่กี่ครั้ง ก็หายไปเลย แต่ก็ยังดี ขออนุโมทนาด้วย ดังนั้น ถ้าสื่อต่างๆและคนทั้งประเทศ อยากเห็นคนไทยรักกัน รักแผ่นดินไทย รักพระพุทธศาสนา ต้องสนับสนุนวัดพระธรรมกาย แล้วเราจะสู้ไปด้วยกันนะครับ

ครั้งที่36"หลวงพ่อมีแต่ให้*ไม่ว่าคนจนหรือมั่งมี ถ้าใครเคยไปวัดพระธรรมกาย จะสัมผัสไดเถึงความอบอุ่น ความเป็นห่วงเป็นใย ความมีน้ำใจ และได้รับบริการทุกอย่าง เหมือนเราคือ บุคคลสำคัญ หรือผู้มีบุญ ที่ได้โอกาสเท่าเทียมกัน

-อาหารการกิน ทุกคนที่มาต้องอิ่มท้อง จะได้มีแรงกายทำความดี จะเลี้ยงฟรีทุกคน จะทานน้อย ทานมาก ทานเต็มที่ แต่ต้องทานให้หมด ทั้งมื้อเช้า เพล อาหารว่างขนมปัง น้ำเย็น น้ำอุ่น น้ำธรรมดา  น้ำปานะ ดื่มได้เต็มที่ ไม่ว่าคนมาวัดเป็นพัน เป็นหมื่น เป็นแสน เป็นล้าน เลี้ยงฟรีหมด

-นี่คือน้ำใจอันยิ่งใหญ่ของหลวงพ่อ ที่มีต่อทุกคน ที่ไปวัดพระธรรมกาย ดังนั้น สื่อทุกสื่อและพี่น้องประชาชน อย่าเชื่อแต่ข่าวลือที่ว่าวัด เราต้องไปพิสูจน์ด้วยตนเอง แล้วคุณจะได้รับการต้อนรับอย่างดี จนประทับใจไม่รู้ลืมครับ

ครั้งที่35*สร้างคนดีV-Starทั่วปท.นับล้าน/ปี*เพราะสังคมปัจจุบันนี้ มีแต่อันตรายรอบด้าน ที่เข้ามารุกรานลูกหลานไทย นักเรียน นักศึกษา เช่น ยาเสพติด สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า มั่วสุมเรื่องเพศ ท้องวัยเรียน สถานเริงรมย์ อบายมุข เล่นการพนัน ฉกชิงวิ่งราว ติดเกมส์ ติดอินเตอร์เน็ต ทำให้คุณพ่อคุณแม่ต้องคอยผวากับภัยที่เข้ามาใกล้ตัวลูก หลวงพ่อธัมมชโยจึงมีโครงการวีสตาร์ (V-Star) หรือ "ดาวแห่งความดี" (The Virtuous Star)ขึ้น ตามโรงเรียนต่างๆทั่วประเทศ เพื่อป้องกันภัยที่จะเกิดขึ้นกับเยาวชนไทย  และให้ทำกิจวัตร 10 ประการทุกวันคือ

1. ตื่นนอนแต่เช้า เก็บที่นอนทันที
2. แต่งกายสุภาพ
3.สมาทานศีล 5
4. ออมทรัพย์
5. ช่วยงานบ้านและโรงเรียน
6. อ่านหนังสือที่มีประโยชน์
7. จับดีคนรอบข้าง
8. นั่งสมาธิ 15 นาที
9. สวดมนต์ก่อนนอน
10. กราบเท้าพ่อแม่ ยกมือไหว้พระภิกษุ ครู และผู้ใหญ่

-แล้วจัดงานวันรวมพลังV-Starนับล้านขึ้นทุกปีๆละ1ครั้ง เพื่อสอบและประเมินผล ให้ทุกโรงเรียนมารวมกันที่วัดพระธรรมกาย ในเดือนธันวาคม จัดมาตั้งแต่ปีครั้งที่1 ปี2551 จนมาถึงครั้งที่10 ปี2558 ถ้าลูกคุณเป็นคนหนึ่งที่มาร่วมโครงการนี้ แล้วเป็นคนดีของคุณพ่อคุณแม่และสังคม คุณจะดีใจไม่?ที่ลูกคุณปลอดภัยจากภัยสังคม&ได้ลูกคนใหม่ แล้วทำไมคนบางกลุ่มยังจะว่าร้ายหลวงพ่อ&วัดพระธรรมกายอีกหรือ?

ครั้งที่34*บวชช่วยเปลี่ยนชีวิตคน*มานับไม่ถ้วน"ดูตัวอย่างหลานของผมเอง สมัยอยู่บ้านเกิดที่จ.นครศรีธรรมราช เขาทั้งเที่ยว ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ไม่เรียนหนังสือ เมาเหล้าหนักแบบหัวราน้ำ ไม่ยอมกลับบ้าน พ่อเขา(พี่ชายผม)โกรธมาก สั่งตัดพ่อตัดลูก ผมจึงชวนมาบวชธทย.ที่วัดพระธรรมกาย เขาก็มา เพราะพ่อเขาไม่เอาแล้ว แต่พอได้บวช ได้รักษาศีล ทุกอย่างเปลี่ยนหมด

-เมื่อสึกแล้ว กลายเป็นคนดี รักษาศีล5 ไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้า รักลูก รักเมีย รักครอบครัว ขยันทำมาหากิน และชอบวัด รักวัด ติดวัด ยังอยู่ช่วยงาน ที่ศูนย์สาขาของวัดจ.เชียงใหม่ จนถึงปัจจุบันนี้ 22ปีแล้ว และยังมีอีกมากมายหลายคน หลายครอบครัว เช่น ลูกเคยติดยา เกเร เป็นอันธพาล ทำให้พ่อแม่เป็นทุกข์มาก แทบจะเป็นบ้ากับลูกของตนเอง แต่เมื่อส่งลูกมาอบรม มาบวชธทย.โครงการของหลวงพ่อ

-เมื่อลูกสึกไปแล้ว ทำให้พ่อแม่ได้ลูกคนใหม่ เป็นลูกแก้ว ที่กราบเท้าคุณพ่อคุณแม่ก่อนนอนทุกคืน ช่วยงานบ้าน ดูแลพ่อแม่อย่างดี เมื่อผลออกมาเช่นนึ้ ที่หลวงพ่อสอนให้คนเป็นคนดี มันผิดหรือ? ถ้าเป็นคุณที่ว่าร้ายวัด กล่าวหาหลวงพ่อ แล้วมีลูกเกเร ติดยา ติดเหล้า ติดเกมส์ ติดอินเตอร์เนต ไม่ยอมกลับบ้าน ถ้าส่งลูกมาอบรม แล้ววัดช่วยให้ลูกคุณเปลี่ยนเป็นคนดี คุณจะดีใจไม่?แม้เอาสมบัติมากมาย มาแลกกับชีวิตลูกคุณที่เสียแล้ว ก็แลกไม่ได้&ไม่มีใครช่วยได้

-แต่วัดนี้ช่วยได้ หลวงพ่อช่วยได้ ให้ลูกคุณเป็นคนดี แล้วคุณยังมาว่าวัด ว่าหลวงพ่ออีก คิดผิดคิดใหม่ได้ ก็ดูตัวอย่างโครงการบวชสามเณรล้านรูป ทั่วประเทศตอนนี้ ที่คุณพ่อคุณแม่ เห็นคุณค่าของการอบรมที่มีคุณภาพที่วัดจัดขึ้น จึงส่งลูกหลานมาบวชสามเณรมากมาย กว่า1,000ศูนย์อบรมทั่วประเทศ เพื่อให้ลูกรอดจากภัยสังคม และเติมบุญใหญ่ให้ประเทศชาติของเรา และรักษาพระพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรือง